สองวันต่อมา งานเตรียมการทั้งหมดเสร็จสิ้น
เสิ่นสวินยืนอยู่บนหอบัญชาการชั่วคราวที่สร้างขึ้นสูงที่สุด ในมือถือเครื่องสื่อสาร ลมทะเลพัดจนผมเผ้าของเธอยุ่งเล็กน้อย สายตาจับจ้องภาพเกาะบนจอมอนิเตอร์
“ทุกหน่วยฟังให้ดี รอรับคำสั่งจากฉัน”
เสียงของเธอดังก้องไปทั่วทุกมุมของแนวป้องกันผ่านเครื่องสื่อสาร
“เป้าหมาย ทิศตะวันออกเฉียงใต้ เกาะเหวลึก”
“เตรียมการยิง”
“นับถอยหลัง สิบ เก้า แปด...”
“...สาม สอง หนึ่ง”
“ยิง!”
สิ้นคำสั่งของเสิ่นสวิน
ชั่วพริบตา แผ่นดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
รถยิงขีปนาวุธ 50 คันคำรามพร้อมกันจนเสียงดังสนั่น คลื่นแรงอัดมหาศาลพัดหอบัญชาการจนผ้าใบสะบัดกระพือ
เปลวเพลิงขนาดใหญ่ 50 สายพุ่งทะยานออกจากแท่นยิง ลากหางเพลิงสีขาวยาวเหยียด ฉีกทึ้งท้องฟ้าอึมครึมด้วยความเร็วเกินกว่าตาเปล่าจะจับภาพได้ ก่อนมุ่งตรงไปยังเกาะทางตะวันออกเฉียงใต้ที่ถูกความตายปกคลุม
ขีปนาวุธนับหมื่นทะยานพร้อมกัน อานุภาพเกินต้านทาน
ทุกคนบนแนวป้องกันต่างตะลึงงันกับภาพอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว พวกเขาเงยหน้ามองดาวตกทั้ง 50 ดวงพาดผ่านท้องฟ้า จนกลายเป็นจุดแสงเล็กจ้อยที่ปลายขอบฟ้า แววตาเปี่ยมด้วยความฮึกเหิมและความคาดหวัง
หลายสิบวินาทีต่อมา จุดแสงจ้าบาดตาดวงแรกก็สว่างขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น
จากนั้นดวงที่สอง ดวงที่สาม ดวงที่สิบ...
จุดแสงนับไม่ถ้วนระเบิดขึ้นต่อเนื่อง ทั้งเหนือเกาะและใต้ผืนดิน ท้องฟ้าสว่างไสวราวกลางวัน เปลวเพลิงและควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ก่อตัวเป็นกลุ่มควันรูปเห็ดขนาดมหึมาที่บดบังท้องฟ้า