"หยุดนะ! พวกเดียวกัน!"
เสียงตะโกนของเสิ่นสวินทลายความเงียบของแคมป์
แต่มันสายเกินไปแล้ว
หลิงจ้าวหรานกำลังเร่งความเร็วเต็มพิกัด ขาทั้งสองผลัดกันกดลงบนพื้น เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตปริศนาอันตรายสูงที่สูงระดับเอว ความลังเลใด ๆ ล้วนถึงตายได้
หัวเหลี่ยม ๆ ของสัตว์กระทุ้งหินหันขวับ
ดวงตาสีเขียวหม่นล็อกเป้าไปที่หลิงจ้าวหรานซึ่งกำลังพุ่งเข้ามาจ่อหน้า
มันโกรธจริง ๆ
มีคนกล้าบุกจู่โจมตอนที่มันกำลังกินของหวาน!
พวกผู้ใหญ่ในเผ่าเคยสอนว่านี่คือการยั่วยุ!
ข้อต่อหินที่ขาหน้าบดเสียดสีกันส่งเสียงเสียดแทงโสตประสาท อุ้งมือขวาพุ่งเฉือนอากาศเกิดเป็นแรงดันลม ฟาดเข้าใส่หลิงจ้าวหรานอย่างแรง
หลิงจ้าวหรานมีปฏิกิริยาตอบสนองเฉียบคมสุดขีด ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือใหญ่โตฟาดลงมา เท้าขวาก็ปักแน่นลงบนดินดำเพื่อบังคับให้หยุดกะทันหันและเปลี่ยนทิศทาง ร่างกายพลิกหลบไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว
ตูม! ฝ่ามือหินยักษ์ฟาดลงบนดินข้างตัวเธอ ไม่ถูกแม้แต่ชายเสื้อ แต่กลับทุบพื้นจนเป็นหลุม
หลบพ้นการโจมตีนี้ได้ หลิงจ้าวหรานก็ออกแรงจากเอว ส่งตัวดีดขึ้นด้วยแรงเหวี่ยง
มือขวากำขวานเหล็กแน่น ฟาดโค้งครึ่งวงกลมกลางอากาศ
"เคร้ง!"
คมขวานฟาดตรงกลางหน้าผากของสัตว์กระทุ้งหินอย่างแม่นยำ
โลหะกับพื้นผิวหินแข็งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประกายไฟวาบขึ้นกลางแสงตะวัน
แรงสะท้อนมหาศาลวิ่งขึ้นด้ามจับถึงข้อมือของหลิงจ้าวหราน เนื้อระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้งปริแตก เลือดซึม คมขวานเหล็กบิ่นเป็นร่องขนาดเท่าเล็บมือ