เช้าตรู่บนเกาะดวงดาว อากาศเย็นสดชื่นแทรกซึมเข้าสู่ปอด
เสิ่นสวินลืมตา เพิ่งคิดจะพลิกตัว ความปวดร้าวก็แล่นจากโคนขาขึ้นสู่กระหม่อม
เธอสูดลมหายใจเย็นเฉียบ ร่างกายแข็งค้างอยู่ในถุงนอน ไม่กล้าขยับ
ปวดเกินไปแล้ว
เมื่อวานวิ่งตามหลิงจ้าวหรานในป่าเป็นนาน แถมยังขุดดินและเพาะปลูกอีก ร่างกายที่ไม่ค่อยได้ขยับมานาน ต้านทานงานหนักระดับนี้ไม่ไหว
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าสองขานี้ไม่ใช่ของตัวเอง แม้แต่ยกแขนยังลำบาก กระดูกทั่วร่างเหมือนจะแหลกสลาย
ม่านประตูกระท่อมไม้ถูกเปิดออก หลิงจ้าวหรานถือกล่องอาหารสแตนเลสเดินเข้ามา
ในกล่องมีไอร้อน เป็นขนมปังอัดแข็งต้มเหลวๆ ใส่เศษเนื้อแห้งด้วยนิดหน่อย
"ตื่นแล้ว?" หลิงจ้าวหรานวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะพับ มองสีหน้าเข็ดฟันของเสิ่นสวิน "ลุกไม่ไหวก็อย่าฝืน"
เสิ่นสวินหน้าเหยเก ใช้สองมือยันแผ่นกันความชื้น ค่อยๆ ขยับตัวขึ้น พิงผนังไม้ หายใจหอบ
"น่องสั่นระริกเลย"
หลิงจ้าวหรานส่งช้อนให้เธอ แล้วดึงเก้าอี้เล็กมานั่ง
"วันนี้เธออยู่แต่ในแคมป์ ห้ามไปไหน" หลิงจ้าวหรานกำชับ "ปลูกเมล็ดพันธุ์ที่เหลือเมื่อวานให้เสร็จ แล้วก็พักในกระท่อม ฉันจะเอาอุปกรณ์ไปสำรวจรอบๆ อีกที เผื่อหาตัวอย่างที่มีประโยชน์เพิ่มได้"
"กลับมาแล้วจะสอนเทคนิคป้องกันตัวพื้นฐานให้"
เสิ่นสวินพยักหน้ารัว ยกกล่องอาหารตักเหลวกว่าเข้าปากคำใหญ่ อาหารร้อนๆ ไหลลงท้อง ทำให้กระเพาะสบายขึ้นมาก
"เธอไปคนเดียวระวังด้วยนะ เจออะไรไม่รู้จักห้ามจับด้วยมือเปล่าเด็ดขาด" เสิ่นสวินไม่ลืมกำชับ
"รู้แล้ว" หลิงจ้าวหรานลุกขึ้น ตรวจสอบมีดหินและขวานมือที่เอว แล้วยัดถุงซีลเปล่าอีกหลายใบลงในเป้ "ฉันกลับก่อนเที่ยง มีอะไรก็ตะโกนดังๆ"
หลังหลิงจ้าวหรานไป แคมป์ก็เงียบสงบ
เสียงน้ำในลำธารไหลริน เสิ่นสวินกินอาหารเช้าเสร็จ พักใหญ่กว่าจะพยุงกำแพงค่อยๆ ลุกขึ้น
เธอเดินออกไปข้างนอก มองดูแปลงดินดำที่ไถไว้เมื่อวาน
ยังมีเมล็ดพริกอีกกว่าครึ่งที่ยังไม่ได้หว่าน
สู้กันในใจอยู่ 5 วินาที
ทำมากเข้า ชินแล้วก็ไม่เจ็บ
เสิ่นสวินถอนหายใจ หยิบถุงพลาสติกใส่เมล็ดพันธุ์ เดินกะเผลกไปที่หัวแปลง