น่านน้ำรอบนอกหมู่เกาะหมอกทมิฬ คลื่นสีดำซัดกระเพื่อมจนเกิดฟองสีขาว
เรือรบสามเสากระโดงสีดำลำหนึ่งฝ่าม่านหมอกหนาทึบเข้ามา บนดาดฟ้ากว้างมีโจรสลัดนับร้อย ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบ ยืนเรียงแถวอยู่สองข้าง ทุกคนก้มหน้า แม้แต่ลมหายใจก็ยังจงใจผ่อนให้เบาที่สุด
ด้านหน้าพวกโจรสลัดผู้ใช้ชีวิตเสี่ยงตาย มีเก้าอี้ตัวใหญ่ซึ่งประดับด้วยกะโหลกสัตว์ทะเลแข็งแกร่งตั้งอยู่อย่างมั่นคงกลางห้องโดยสารบนดาดฟ้า หญิงคนหนึ่งในชุดรบสีดำนั่งอยู่บนนั้น
หนิงซู๋หยูวางข้อศอกซ้ายไว้บนที่เท้าแขน ใช้นิ้วชี้แตะขมับเบา ๆ ที่เอวด้านซ้ายเหน็บดาบสั้นเหล็กกล้าไว้ ส่วนด้านขวาเหน็บปืนเดสเสิร์ตอีเกิล สีหน้าเย็นชา ขณะมองลงไปเบื้องล่าง
ลู่หว่านถังกับเกาชุนยืนอยู่ข้างกายเธอคนละฝั่ง ท่าทางสงบนิ่ง หลังตรงผึ่งผาย แตกต่างจากพวกโจรสลัดที่เอาแต่หดหัวอย่างสิ้นเชิง
เกาชุนปรายตามองเหล่าโจรสลัดบนดาดฟ้าที่เงียบกริบ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “พวกนี้ตอนนี้เชื่อฟังกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเยอะ ทุกวันก็ฝึกซ้อมตรงเวลา แม้แต่คราบเลือดบนดาดฟ้ายังขัดจนสะอาดหมดจด”
ลู่หว่านถังหลุบตาลงแล้วรับคำ «กฎระเบียบตั้งขึ้นด้วยอาวุธ คนที่ไม่เชื่อฟังถูกโยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลาเสียตั้งนานแล้ว»
หนิงซู๋หยูไม่ได้ตอบ สายตาทะลุผ่านม่านหมอกสีเทาขุ่น ความคิดหวนกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อครึ่งปีก่อนโดยไม่รู้ตัว
ตอนนั้นหน่วยย่อยของพวกเธอถูกส่งตัวมายังเรือโจรสลัดเก่าคร่ำคร่าที่ว่างเปล่าลำหนึ่ง ผ่านไปเพียงสองวันก็เผชิญหน้าเรือโจรสลัดลำอื่นที่พยายามล้อมจับพวกเธอ
เมื่อถูกโจรสลัดล้อมเข้ามา ทุกคนก็หยิบปืนกับปืนใหญ่ขึ้นโต้กลับทันที ใช้กำลังที่เหนือกว่าอย่างขาดลอยบดขยี้พวกโจรสลัด เหลือผู้รอดชีวิตไว้เพียงบางส่วนให้ช่วยนำทาง จากนั้นก็เข้ายึดกองโจรสลัดกลุ่มนี้ต่ออย่างราบรื่น