เอาชีวิตรอดต่างดาว? ฉันขอส่งให้ประเทศชาติเลยดีกว่า

ตอนที่ 24 สุสาน 5

7 นาที· 1.6K คำ

เสิ่นสวินจ้องตัวเลข "300" ตัวโตบนแผงระบบกึ่งโปร่งใส ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที

ขอแค่จัดการเจ้าสัตว์กระทุ้งหินตัวนี้ได้ เธอก็จะก้าวเข้าใกล้เป้าหมาย 1,000 แต้มเพื่อเปิดมิติส่วนตัวไปอีกขั้นใหญ่!

เธอเงยหน้าขึ้นมองสือเจียนที่ยังสะอื้นไห้อยู่

สัตว์กระทุ้งหินร้องไห้ไร้เสียง มีเพียงน้ำตาที่ร่วงหล่นไม่หยุด ตกลงพื้นกลายเป็นก้อนกรวดใสเล็กๆ

"สือเจียน" เสิ่นสวินกระแอมเสียงหนึ่ง ร่างกายยืนตรงราวกับไม้ตะเคียน

สือเจียนลืมตาขึ้น ก้มมองเธอ

"นายเต็มใจจะตามฉันไปไหม?" เสิ่นสวินจ้องตาสีน้ำเงินเข้มของมัน

"ถ้านายยอมตามฉันไป ลูกๆ ในเผ่าของนายฉันเลี้ยงทั้งหมด! รับรองว่าไม่มีตัวไหนอดตายแม้แต่ตัวเดียว!"

สือเจียนเบิกตากว้าง

มันตกใจ

มันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

มันซาบซึ้งใจสุดขีด

อยู่มานานเท่าไหร่ นี่เป็นคำสัญญาที่สะเทือนใจและเหลือเชื่อที่สุดเท่าที่มันเคยได้ยินมา

เลี้ยงลูกทั้งหมด?

ไม่มีสักตัวที่อดตาย?

เผ่าของมันดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในส่วนลึกของป่ายักษ์ใหญ่ ทุกวันต้องสู้เพื่อน้ำหวานอันเป็นที่รักสักหยดหนึ่ง แต่การตายก่อนวัยของลูกสัตว์กลับสูงจนน่ากลัว

และตอนนี้ มนุษย์ตัวน้อยที่อ่อนแอตรงหน้า กลับกล้าสัญญาถึงอนาคตของทั้งเผ่า?

สือเจียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ร่างมหึมาของมันทรุดลง ก้มหัวลงกับพื้นเศษหิน หัวเหลี่ยมแนบชิดกับพื้น แสดงท่าทียอมจำนนอันสูงส่งที่สุดของเผ่าสัตว์กระทุ้งหิน

เสิ่นสวินไม่รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร แต่เธอเข้าใจเสียง "ติ๊ง" ของระบบเป็นอย่างดี

[ติ๊ง]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้สร้างหมายเลข 019 พิชิตสัตว์กระทุ้งหินวัยโตเต็มวัย (สือเจียน) ได้สำเร็จ]

[ภารกิจสำเร็จ]

[ได้รับแต้มการเติบโต 300 แต้ม]

[แต้มการเติบโตปัจจุบัน: 350]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป