"ใช่!" เสิ่นสวินตื่นเต้นพลางตบดินดำในมือ "ดูดินนี่สิ ดำสนิท! ดำยิ่งกว่าที่ตงเป่ยอีก ความอุดมสมบูรณ์ต้องเยี่ยมแน่! ไม่ปลูกอะไรเลยนี่ราวกับทรยศบรรพบุรุษ!"
หลิงจ้าวหรานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
สองคนถือจอบขุดดินอย่างง่ายดาย พลิกดินในพื้นที่ว่างที่เลือกไว้เป็นแปลงปลูกขนาดประมาณสี่ถึงห้าตารางเมตร
เสิ่นสวินหว่านเมล็ดผักกาดขาวเล็กลงก่อน
เธอนั่งยองอยู่ข้างร่องดิน ใช้นิ้วเจาะดินเป็นหลุมตื้น ๆ เรียงเป็นแถว ระยะห่างประมาณสิบเซนติเมตร แต่ละหลุมหย่อนเมล็ดสองสามเมล็ด แล้วกลบด้วยดินบาง ๆ เบา ๆ จากนั้นใช้ฝ่ามือกดให้แน่น
เมล็ดพริกแยกปลูกอีกแปลงหนึ่ง วิธีเดียวกัน
เสร็จแล้ว ทั้งสองตักน้ำจากบ่อเก็บน้ำมารดให้ทั่วแปลงปลูกอย่างสม่ำเสมอ
ดินดำดูดซับน้ำเร็วมาก น้ำที่เทลงไปซึมหายไปในดินภายในไม่ถึงสามวินาที ไม่เหลือร่องรอยน้ำขังแม้แต่น้อย
เสิ่นสวินนั่งยองอยู่ที่หัวแปลง มือเท้าคาง มองดินดำที่เพิ่งรดน้ำ
"ไม่รู้ว่าจะงอกเมื่อไหร่" เธอพึมพำ
หลิงจ้าวหรานยันตัวบนจอบ ครุ่นคิด "บนโลก ผักกาดขาวเล็กงอกประมาณสามถึงห้าวัน สภาพดินที่นี่ดี บางทีอาจเร็วขึ้น"
"แล้วพริกล่ะ?"
"พริกช้ากว่า สิบวันหรือครึ่งเดือนก็เป็นเรื่องปกติ"
เสิ่นสวินคำนวณในใจ ถ้าอย่างนั้นรอบหน้ากลับมา บางทีผักกาดขาวเล็กอาจกินได้แล้ว
ปลูกผักเสร็จ หลิงจ้าวหรานหยิบสมุดออกมาวาดแผนที่เส้นทางอย่างง่าย
"ไปทางเหนือของแคมป์ก่อน เก็บตัวอย่างพืชเป็นหลัก ทางตะวันออกไว้มะรืน" เธอใช้ปลายปากกาจิ้มจุดที่ทำสัญลักษณ์มุมทิศไว้ "ออกไปแต่ละครั้งควบคุมภายในห้าชั่วโมง อย่าไปไกลเกิน"
เสิ่นสวินขาสั่นโดยไม่รู้ตัว "ห้าชั่วโมง..."
หลิงจ้าวหรานเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ก้มเขียนอะไรบางอย่างตรงมุมสมุด
เสิ่นสวินมองไม่เห็นว่าเขียนอะไร
หลังอาหารกลางวัน
ทั้งสองจัดกระเป๋าเป้ บรรจุขวดน้ำ ขนมปังอัดแข็ง ชุดปฐมพยาบาล พลั่วสนาม และขวานมือ
เสิ่นสวินยัดถุงมือกันบาดสำรองลงในกระเป๋าด้วย
หลิงจ้าวหรานกวาดตามองกองสิ่งของบนพื้น ก้มลงหยิบถุงพลาสติกใสมีซีลปิดผนึกออกมาจากมุมหนึ่ง
"นั่นไว้ใส่ผักนี่" เสิ่นสวินนิ่งงัน
"ตอนนี้ใช้ใส่ตัวอย่าง" หลิงจ้าวหรานสะบัดถุง "พอดีมีแถบปิด"