ขาหักของเถี่ยเลี่ยวได้รับความเสียหาย มันทนไม่ไหวจึงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ขาหดกลับแต่หดไม่ได้ เพราะถูกทับไว้
“พูดมาตามตรง ว่าแบบนี้ถือว่าขโมยหรือไม่” แมวโตสีเทาเงินกล่าว
“...ไม่ได้ขโมย” เถี่ยเลี่ยวยอมพูดออกมาในที่สุด “พวกมันช่วยไว้ ไม่ได้กิน”
เสิ่นสวินยืนอยู่ข้างๆ มองเรื่องราวดีๆ นี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ในใจรู้สึกสะใจสุดๆ การได้เห็นสัตว์สันหนาวที่เคยอวดดีตัวนั้นจนมุม มันช่างช่วยผ่อนคลายความเครียดไปได้จริงๆ
แต่หล่อนก็ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญ ในมุมค่ายยังมีสัตว์สันหนาวอีกเจ็ดตัวถูกมัดอย่างแน่นหนา ถ้าไม่พูดเรื่องนี้ให้ชัดเจน ปัญหาตามมาทีหลังก็ไม่จบไม่สิ้น
หล่อนร้องเหมียวให้แมวโตสีเทาเงินสองที แล้วถามว่า “เรื่องของมัน นายจะจัดการยังไง?”
แมวโตสีเทาเงินเงยหน้าขึ้น มองหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ยกให้เธอจัดการ”
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค “ชีวิตของลูกอ่อน พวกเธอช่วยไว้ ส่วนชีวิตของเถี่ยเลี่ยว ก็เป็นของพวกเธอ”
เสิ่นสวินถ่ายทอดคำพูดนี้ให้คนอื่นฟัง
เหอฉางเฟิงตอบทันที “ได้ เอาไปมัดไว้ รวมกับพวกเจ็ดตัวนั้น”
เจียงอิ่งเสวี่ยถือกระเป๋าแพทย์เดินไปแล้ว เพื่อรักษาบาดแผลที่ขาหลังของเถี่ยเลี่ยว
ยังไงก็เป็นเชลยที่จับมาได้ ต่อไปจะใช้เป็นลูกจ้างหรือพาหนะก็มีประโยชน์ ถ้าติดเชื้อตายอยู่ที่นี่ ก็เปล่าประโยชน์กับความพยายามของทุกคน
เถี่ยเลี่ยวถูกสัตว์กระทุ้งหินตัวหนึ่งกดไว้ กลัวว่ามันจะอาละวาดทำร้ายเจียงอิ่งเสวี่ย
“อดทนหน่อย” เจียงอิ่งเสวี่ยพูด ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดไป เจ้าเสือตัวนั้นสั่นสะท้าน ผ้าก๊อซกดลงบนแผลให้แน่น เจ็บจนเถี่ยเลี่ยวต้องกัดฟัน