เสิ่นสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกวาดตามองหนิงซู๋หยูตั้งแต่หัวจรดเท้า “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? นั่นมันสิ่งปนเปื้อนเหวลึกนะ ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเห็นฤทธิ์เดชของพวกมันมาแล้วไม่ใช่หรือไง”
เธอไม่ได้กลัว แต่กำลังหวาดผวากับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น
ภาพการต่อสู้ที่ว่านเซิงพัวยังฝังอยู่ในความทรงจำ จี้เยว่เลือดท่วมตัว เกือบตายอยู่ตรงนั้น
ความรู้สึกสิ้นหวังยามทุ่มสุดกำลัง แต่ทำได้เพียงมองเพื่อนร่วมทีมล้มลงต่อหน้าต่อตา เธอไม่อยากเผชิญมันเป็นครั้งที่สอง
หนิงซู๋หยูหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือมาตบไหล่เสิ่นสวิน “เธอโดนลมหนาวพัดจนเบลอไปแล้วหรือไง? อย่าลืมสิ พวกเราคิดค้นกระสุนพิเศษสำหรับกำจัดสิ่งปนเปื้อนเหวลึกได้ตั้งนานแล้ว”
เสิ่นสวินกะพริบตา แล้วนึกขึ้นได้ทันที
จริงด้วย! อาวุธใหม่!
หลังการต่อสู้ที่ว่านเซิงพัว ซากศพของสิ่งปนเปื้อนเหวลึกที่ยึดมาได้ไม่ได้ถูกทิ้งเปล่า พวกมันถูกส่งกลับสถาบันวิจัยทันที
ช่วงนั้นเหล่านักวิจัยต่างตื่นตัวกันสุดขีด ชำแหละซากศพไม่กี่ร่างนั้นศึกษาตั้งแต่ภายนอกจรดภายใน ตั้งแต่ระดับเซลล์ไปจนถึงยีน
เสิ่นสวินไม่ได้ซักถามขั้นตอนอย่างละเอียด รู้เพียงว่าพวกเขาคิดค้นอาวุธใหม่ที่ใช้รับมือกับพวกมันโดยเฉพาะได้แล้ว
ต่อมายังพบหินพลังงานดาว พอเติมผงหินพลังงานดาวลงในอาวุธ อานุภาพก็เพิ่มขึ้นอีกหลายระดับ
แต่หลังผลิตของพวกนี้ออกมา ก็ยังไม่มีโอกาสใช้จริงในการสู้รบ
ถือโอกาสนี้ทดลองเสียเลย
เสิ่นสวินตบหน้าผากตัวเองอย่างหัวเสีย “ฉันลืมไปหมดเลย พอมีอาวุธใหม่แล้ว จะจัดการสิ่งปนเปื้อนเหวลึกหรือไส้เดือนมหึมาเหวลึกก็ง่ายขึ้นเยอะ”