ทุกอย่างเตรียมพร้อม เหลือเพียงรอสายลมตะวันออกเฉียงใต้
บาร์บ้าสีแดงขาวนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เสิ่นสวิน จ้องมองผลไม้ในหลุม แล้วส่งเสียงกลืนน้ำลายครอกๆ อยู่ในลำคอ
มันใช้กรงเล็บเขี่ยขากางเกงของเสิ่นสวิน แล้วเสนอเสียงเบาๆ “นายขุดหลุมช้าจัง แล้วยังต้องรอให้พวกมันเดินเข้ามาเองอีก สู้เอาผลไม้พวกนี้ให้ฉันกินไปเลยจะดีกว่า พอฉันอิ่มแล้วจะมีแรง ไปช่วยนายชนบาร์บ้าทั้งป่านี้ให้สลบแล้วลากกลับมา รับรองว่าหนึ่งตัวก็หนีไม่รอด”
เสิ่นสวินตบหัวมันเบาๆ แล้วปฏิเสธเสียงเข้ม “คิดสวยนัก ตามวิธีชนแบบนาย พอลากกลับมาทั้งหมดคงกลายเป็นเนื้อบดไปแล้ว แล้วฉันจะถอนหญ้ายังไง?”
บาร์บ้าสีแดงขาวทำหน้างอนๆ ขยี้หัวตัวเอง แล้วก็หุบปากเงียบ แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่สตรอว์เบอร์รีในหลุมไม่วางตา
ไม่นานนัก กลิ่นหอมของผลไม้ก็เริ่มกระจายไปทั่วป่า เสน่ห์ดึงดูดเห็นผลทันที
เริ่มจากบาร์บ้าเหลืองสองตัวโผล่หัวมาสำรวจตรงขอบหลุม ทนไม่ได้กับสิ่งล่อใจ จึงไถลลงไปต่อมา บาร์บ้าแดงสามตัว บาร์บ้าน้ำเงินห้าตัวก็ทยอยกันรวมตัวมาจากสารทิศ แล้วตกลงไปทีละตัวๆ
ก้นหลุมเต็มไปด้วยก้อนขนมปุกปุยหลากสี เสียงกัดผลไม้ดังแจ้วๆ ไม่ขาดระยะ
เสิ่นสวินเห็นจำนวนได้ที่แล้ว จึงกระโดดพรวดขึ้นมา ปล่อยตาข่ายใยพืชคลี่คลุมปากหลุมลงไปอย่างแม่นยำ ไร้ช่องว่างแม้แต่นิด
“เก็บตาข่าย!”
ในหลุมถึงกับปั่นป่วนวุ่นวาย เสียงร้องตกใจ เสียงด่า ระเบิดขึ้นพร้อมกัน