โคนเถาวัลย์
ชายสวมหน้ากากเถาวัลย์ สวมชุดคลุมกว้างสีเขียวเข้ม กำลังพิงลำต้นไม้อย่างเบื่อหน่าย มือถือใบหญ้าเรืองแสงแกว่งไปมาอย่างไม่รู้ตัว
เขากำลังคิดอยู่ว่าเมื่อภารกิจนี้จบลง จะกลับไปกินอะไรดี ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบา
เงยหน้าขึ้น ดวงตาหลังหน้ากากเบิกกว้างทันที
สายตามองเลยเสิ่นสวินไป ตกอยู่ที่ก้อนขนสีแดงขาวที่กำลังกระดึ๊บกระดั๊บอย่างร่าเริงอยู่ข้างเท้าของนาง
บาร์บ้าน้ำเงิน?!
ชายสวมหน้ากากเถาวัลย์ผุดลุกขึ้นยืนทันที ใบหญ้าที่ถือเล่นอยู่หลุดมือร่วงหล่นลงพื้นก็ไม่ทันสนใจ ก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปหาเสิ่นสวิน จ้องฮั่วฮั่วอยู่นานถึงครึ่งนาที
นี่มัน... บาร์บ้าสีแดงขาว?!
ชายสวมหน้ากากเถาวัลย์ตกใจจนคางแทบร่วงถึงพื้น
"เธอ..." ชายหน้ากากชี้ไปที่ฮั่วฮั่ว มือถึงกับสั่นเทา "เธอทำอะไรกับมัน?"
เสิ่นสวินถูกปฏิกิริยาของเขาทำเอางงไปเล็กน้อย ก้มลงมองฮั่วฮั่วที่กำลังเลียอุ้งเท้าอยู่ "ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่พามันออกมาเดินเล่น"
"เดินเล่น?" น้ำเสียงชายหน้ากากเปลี่ยนไปสิ้นเชิง ราวกับเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ "ในป่านี้มีบาร์บ้ากลายพันธุ์พิเศษแค่ตัวเดียวเท่านั้น นิสัยดุร้ายกว่าฝูงบาร์บ้าขาวตั้งสิบเท่า เห็นใครก็ชน คนทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ มันกลับไม่โจมตีเธอ? ยังเดินตามเธอเองอีก?"
ชายหน้ากากเดินวนรอบเสิ่นสวินหนึ่งรอบ ไล่สายตามองร่างกายที่ผอมแห้งขาดสารอาหารนี้ "เธอมีอะไรดีกันแน่? หรือว่าเธอทาอะไรพิเศษไว้?"