“อย่าเสียใจไปเลย พวกมันไม่เห็นค่าเธอ ก็แค่ไม่มีสายตา” เสิ่นสวินลดเสียงลงเบา ๆ แล้วลูบหัวมันต่อ “ในสายตาฉัน เธอคือบาร์บ้าที่หน้าตาดีที่สุดในป่านี้เลยนะ แล้วเมื่อกี้ตอนเธอพุ่งชนคนร้ายน่ะ เท่สุด ๆ ไปเลย เก่งมาก”
บาร์บ้าสีแดงขาวได้ยินคำชม ดวงตาก็เป็นประกายเล็กน้อย พลางถามด้วยความกึ่งไม่เชื่อ “จริงเหรอ? เธอคิดว่าฉันสวยจริง ๆ เหรอ?”
“แน่นอนสิ” เสิ่นสวินยิ้มจนตาหยี “ขนสีแดงสลับขาวแบบเธอนี่ ทันสมัยจะตาย พอฉันถอนหญ้าบนหัวเธอออกแล้ว เธอจะต้องเป็นเด็กที่เจ๋งที่สุดในป่าทั้งผืนแน่นอน”
บาร์บ้าสีแดงขาวดีใจจนกระโดดอยู่กับที่สองครั้ง แล้วรีบก้มหัวเข้ามาหา “งั้นเธอช่วยถอนให้ฉันเร็วเลย!”
เสิ่นสวินยิ้ม แล้วใช้สองนิ้วคีบหญ้ากลายพันธุ์สีแดงสลับขาวที่อยู่บนหัวมัน แล้วออกแรงเล็กน้อย
ป็อก
ต้นบาร์บ้าขาวหลุดลงมาในมือ
บาร์บ้าสีแดงขาวรู้สึกว่าหัวมันเบา ความรู้สึกกดทับกะโหลกที่ทนมานานหลายปีสลายหายไปในพริบตา ตามมาด้วยความคล่องแคล่วเบาสบาย มันลองส่ายหัวไปมา แล้วกระโดดอยู่กับที่อีกสองครั้ง
“หายแล้ว! กลิ่นเหม็นนั่นหายไปแล้ว!” มันดีใจจนตะโกนเสียงดัง แล้ววิ่งวนรอบตัวเสิ่นสวินอยู่หลายรอบ
เสิ่นสวินเก็บสมุนไพรชั้นเลิศต้นนี้อย่างทะนุถนอมเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วยืนขึ้นปัดดินบนขากางเกง “เอาล่ะ ถอนหญ้าให้เธอแล้ว ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว ต่อไปในป่านี้คงไม่มีบาร์บ้าตัวไหนรังเกียจเธออีกแล้วแหละ”
บาร์บ้าสีแดงขาวหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเสิ่นสวินนิ่ง ๆ มันไม่ได้วิ่งหนีเหมือนพวกบาร์บ้าขาวเมื่อกี้ กลับเดินเข้าไปซบหัวที่ปกคลุมด้วยขนนุ่ม ๆ ถูกับขากางเกงของเสิ่นสวิน