"อารมณ์ต่างกัน สีตาก็ต่างกัน" เสิ่นสวินอธิบาย "สีเขียวอ่อนคือปกติ สีเขียวเข้มคือระวัง ยิ่งเป็นสีฟ้ายิ่งดีใจ"
"แล้วสีแดงล่ะ?" เหอฉางเฟิงถาม
"ไม่มีสีแบบนั้น" เสิ่นสวินทั้งขำทั้งจนใจ
หลี่ซิ่วชิงนั่งยองๆ ข้างลูกอ่อน มองไล่ไปมาหลายรอบ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เสี่ยวเสิน นี่มันตัวอะไรกันแน่?"
เสิ่นสวินลุกขึ้นยืน แล้วเล่าสถานการณ์โดยรวมของฝูงสัตว์กระทุ้งหินให้ฟังคร่าวๆ
พอได้ยินคำว่า "ตัวเต็มวัยมีความสูงสูงสุดได้ถึงห้าหกเมตร" ฟางอวี่ก็ตะลึงไปเลย
"ห้าหกเมตร?" เขาพยายามเทียบขนาดโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เหลือบมองลูกอ่อนตัวที่กำลังเคี้ยวลูกอมอย่างเอร็ดอร่อยตรงหน้า จินตนาการถึงเวอร์ชันโตเต็มวัยที่สูงห้าหกเมตร สีหน้าของเขากลายเป็นอะไรที่ดูขบขันไปหมด
"แล้วพลังการต่อสู้ล่ะ?" ลู่หว่านถังถามประเด็นที่สำคัญที่สุด
"ลูกอ่อนตบทีเดียว ต้นไม้ที่คนสองคนโอบยังหักได้เลย" เสิ่นสวินทำท่าประกอบ
กลุ่มคนที่ยืนดูอยู่เงียบกริบไปสองวินาที
ฉินหยวนซานและกู้หวยอันสบตากัน ก็ได้ความรู้ใหม่เกี่ยวกับฝูงสัตว์กระทุ้งหินนี้
เสิ่นสวินหันไปบอกทุกคน "ข้าขอไปดูแท่นส่งตัวก่อน ไม่รู้ว่าเป็นยังไง สัตว์กระทุ้งหินตัวอื่นถึงส่งตัวมาที่นี่ได้ด้วย เอาข้าวของวางไว้ตรงนี้ก่อน พอสัตว์กระทุ้งหินตัวเต็มวัยกลับมา ให้พวกมันขนไปเอง"
คนอื่นๆ ไม่มีใครค้าน พวกเขาก็อยากเห็นเหมือนกันว่าแท่นส่งตัวมันเป็นอะไรกันแน่
ลูกอ่อนเดินตุ๊กๆ ตามเธอไปติดๆ ขาสั้นๆ ก้าวไวมาก
ระหว่างทาง เสิ่นสวินก้มหน้ามองลูกอ่อนแล้วถาม "เออ แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ?"
ลูกอ่อนเอียงคอ "ข้าไม่มีชื่อ"
"ไม่มีเหรอ?"
"อื้ม ลูกอ่อนยังไม่มีชื่อกันทั้งหมด พอโตเต็มวัยแล้วผู้อาวุโสถึงจะตั้งชื่อให้"