เสิ่นสวินมองดูภูเขาสองลูก แผนที่รู้จักเริ่มแสดงประโยชน์ทันทีที่เธอใช้มัน
แต่ก่อน เธอต้องถือต้นไม้รอให้ระบบเด้งหน้าต่างขึ้นมา ตอนนี้แค่กวาดตามอง ไอเดียที่เกี่ยวข้องก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
เร็วกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า
สายตาเธอไล่ผ่านกองพืชและสิ่งมีชีวิต กล่องข้อมูลสีฟ้าปรากฏขึ้นทีละอัน ถี่จนแทบมองไม่ทัน
กินได้หรือกินไม่ได้ เห็นชัดในพริบตา
หลี่ซิ่วชิงเดินวนรอบภูเขาต้นไม้สองรอบแล้ว
หญิงชราหมอบอยู่ตรงชั้นนอกสุด พึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ความหนืดนี้ไม่ถูก ดูเหมือนสารคัดหลั่งประเภทโพลีแซ็กคาไรด์ แต่โมเลกุลควรใหญ่กว่ายางพืชบนโลกมาก…"
เธอขยับสองก้าว แล้วจ้องไปที่กองเห็ดยักษ์
"คุณยายหลี่!" เสิ่นสวินตาไวปากไว "อย่าเพิ่งจับ! บางตัวอาจมีพิษ ฉันยังไม่ตรวจเสร็จ!"
หลี่ซิ่วชิงทำหน้ารู้สึกเสียดาย "วางใจ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น"
"ใคร?!"
ลู่หวายถังดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ปฏิกิริยาเร็วเกินปกติ เธอก้าวเข้ามาบังเสิ่นสวินทันที
เธอเลื่อนตัวไปครึ่งก้าว เหยียดแขนซ้ายออก กั้นเสิ่นสวินไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด มือขวาแตะไปที่ซองปืนที่เอวแล้ว
สายตาจับจ้องไปที่ตำแหน่งสิบโมงตรงหน้าอย่างแน่วแน่
รากไม้ใต้ต้นยักษ์พันกันยุ่งเหยิง ที่ซอกเล็ก ๆ ใต้สุดมีอะไรบางอย่างขยับ
เสิ่นสวินถูกบังจนมองไม่เห็นอะไร เธอเขย่งปลายเท้าพยายามจะโผล่หัวออกไปดู แต่หัวเพิ่งจะพ้นออกมา ก็ถูกลู่หว่านถังใช้ไหล่ดันกลับเบา ๆ