ไกลออกไป พื้นดินสั่นสะเทือน
เสียง "ตุบ ๆ ๆ" ทึบ ๆ เป็นจังหวะดังมาจากในป่าลึก ค่อย ๆ ถี่ขึ้น และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หลินมู่เย่เป็นคนแรกที่รับรู้ถึงความผิดปก มือขวาวางบนซองปืน ครึ่งตัวหันไปทางต้นเสียงแล้ว
ลู่หว่านถังตามมารู้ตัวติด ๆ ยกมือขึ้นทำสัญญาณ ฉินหยวนซานและเหอฉางเฟิงรีบถ่างออกไปสองข้างทันที
หลิงจ้าวหรานเดินมาหาเสิ่นสวิน ขมวดคิ้วมองต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลออกไป
"ไม่ต้องตื่นตกใจ" เสิ่นสวินยกมือกดลงไป เธอฟังออก "เป็นสัตว์กระทุ้งหิน"
ยังพูดไม่ทันจบ หลังต้นไม้ใหญ่ก็มีโครงร่างสีเทามหึมาโผล่ออกมา
คือสือเจียน
ไหล่ซ้ายมันแบกต้นไม้ที่ถอนรากถอนโคนขึ้นมาทั้งต้น ไหล่ขวาแบกสัตว์เป็น ๆ หนึ่งตัว ก้าวเท้าใหญ่ออกมา
ข้างหลังคือฝูงสัตว์กระทุ้งหินแน่นขนัด
ตัวใหญ่ตัวเล็ก แน่นไปหมด ค่อย ๆ ทะยอยออกมาจากป่า ทุกตัวแบก ลาก อุ้ม ของประหลาดรูปร่างต่าง ๆ กันไปหมด ขบวนทอดยาวออกไปหลายร้อยเมตร มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลย
ฟางอวี่อ้าปากนับอยู่นาน สุดท้ายก็ยอมแพ้ "แม่เจ้า นี่มันกี่ตัวกันเนี่ย?"
ตอนที่เสิ่นสวินจากไปครั้งที่แล้ว ในค่ายนับรวมทั้งหมดได้แค่สัตว์กระทุ้งหินตัวเต็มวัย 21 ตัว บวกเสี่ยวฮุยอีกหนึ่ง
22 ตัว
แต่ตอนนี้มองด้วยตาเปล่า... อย่างน้อยก็เป็นร้อย?
ขบวนยังหลั่งไหลออกมาเรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด