“แน่นอน” โจวลู่ยิ้มพยักหน้า “อย่างที่เขาพูดกัน ความกลัวทั้งหมดเกิดจากกำลังยิงไม่เพียงพอ ตราบใดที่มิติส่วนตัวของพวกเธอใส่ไหว จะขนไปเท่าไหร่ก็ขนไปเท่านั้น นอกจากอาวุธแล้ว ยังมีปูนซีเมนต์ เหล็กเส้น เครื่องจักรก่อสร้าง อุปกรณ์การแพทย์ ชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า อุปกรณ์กรองน้ำ ชิ้นส่วนสถานีสื่อสาร วัสดุพลเรือนสารพัดอย่าง”
“ของชิ้นใหญ่ที่ถอดยาก พวกเธอขนไป ส่วนของชิ้นเล็ก ๆ ให้คนอื่นขนไปแทน”
หลิงจ้าวหรานเดินตามหลังอยู่ สายตากวาดผ่านตู้คอนเทนเนอร์ปิดผนึกสีขาวบริสุทธิ์ที่เรียงรายอยู่ลึกสุด เมื่อเห็นก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย
ตู้ไม่กี่ใต้นั้นดูไม่เข้ากับอุปกรณ์สีเขียวขี้ม้าล้อมรอบเลยสักนิด ตั้งอยู่บนขายึดกันสั่น ถูกปิดผนึกอย่างมิดชิด บนพื้นผิวพิมพ์หมายเลขรหัสสีแดงละเอียดไว้
เธอเดินเข้าไปดูป้ายบนตู้อย่างรวดเร็ว แล้วหันขวับกลับมาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “หัวหน้าโจว นี่มันชิ้นส่วนดาวเทียมไม่ใช่เหรอ?”
โจวลู่ยิ้มตาหยีพยักหน้า “ใช่แล้ว”
เสิ่นสวินกำลังนับจำนวนปืนกลหนักอยู่ พอได้ยินคำพูดนั้นก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปด้วยก้าวสามขั้นควบสอง มองป้ายบนตู้สีขาวอยู่นาน เห็นเขียนไว้ว่า “ชิ้นส่วนดาวเทียมรุ่น XX3” “ฉันเคยเห็นแต่ตอนถ่ายทอดสดการส่งจรวจในทีวี เอาอันนี้ไปด้วย จะใช้สำรวจภูมิประเทศเหรอ?”
หนิงซู๋หยูเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านป้ายพารามิเตอร์ที่พิมพ์บนตู้ ดวงตาหลังเลนส์แว่นเป็นประกายขึ้นมา อธิบายให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ตรรกะชัดเจนราวกับเคยจำลองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน