ห้องพักผ่อน
เสิ่นสวินเพิ่งวางวิดีโอคอลกับแม่และคุณยาย ตัวเธอทรุดลงบนโซฟา รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะเก็บไม่อยู่
ในแอปธนาคารบนโทรศัพท์มือถือมีเงินอยู่ 500 ล้าน จะใช้ยังไงดีนะ?
ดูยอดเงินทีไรหัวใจเต้นแรงทุกที นึกถึงตอนที่แม่เคยเป็นห่วงว่าหล่อนจะไปทำแก๊งค์คอลเซ็นเตอร์ก็อดขำไม่ได้
ฮั่วฮั่วนั่งอยู่ข้างๆ เงยหน้าตัวเล็กๆ มองเธอ
“ทำไมเธอยิ้มตลอดเลย?”
“เพราะว่ามีความสุขไงล่ะ” เสิ่นสวินยื่นมือไปลูบขนนุ่มๆ ของฮั่วฮั่ว กำลังจะพูดต่อก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทหารสื่อสารยืนอยู่ที่หน้าประตู ยิ้มเรียกให้เธอไปทานข้าวที่โรงอาหาร บอกว่าโจวลู่สั่งไว้เป็นพิเศษ วันนี้โรงอาหารเพิ่มเมนูพิเศษ
เสิ่นสวินตอบรับ จากนั้นก็อุ้มฮั่วฮั่วขึ้นไปไว้บนหัว เดินเอื่อยๆ ไปทางโรงอาหาร
เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตูเธอก็ชะงัก โต๊ะยาวที่ปกติเงียบเหงาวันนี้ถูกนั่งเต็มไปหมด ทุกคนพอเห็นเธอเดินเข้ามา สายตาก็พร้องเพรียงกันมองมา
สายตาเหล่านั้นมันซับซ้อนเกินไป ปนไปด้วยความเวทนาสามส่วน ชื่นชมสามส่วน และความภาคภูมิใจอีกสี่ส่วน ทำเอาหลังของเสิ่นสวินขนลุกซู่
โดยเฉพาะหลิงจ้าวหราน สายตาอ่อนโยน มองเธอแทบจะละลาย นี่กวักมือเรียก “เสวิน ตรงนี้ นั่งข้างฉันสิ”
เสิ่นสวินงงๆ เดินไปนั่งลง เพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็มีเงาดำพุ่งผ่านไปต่อหน้าต่อตา
หลิงจ้าวหรานใช้ตะเกียบหนีบลูกชิ้นหมูแดงตุ๋นขนาดเท่ากำปั้น วางลงในชามของเธออย่างมั่นคง “กินเนื้อเยอะๆ บำรุงร่างกายหน่อย”
เสิ่นสวินเพิ่งจะกล่าวขอบคุณ หนิงซู๋หยูที่อยู่ข้างๆ ก็ยื่นตะเกียบมาคีบเนื้อปลานึ่งชิ้นนุ่มที่สุด เด็ดก้างออกอย่างประณีต แล้ววางไว้ข้างลูกชิ้น กู้หวยอันตามมาตักกุ้งปอกผัดเปล่าหนึ่งช้อนใหญ่ที่แก้เส้นดำออกแล้ว ราดลงบนเนื้อปลา