ระหว่างขาหน้าและขาหลังของอวิ๋นลั่ว ไข่ใบหนึ่งถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดด้วยลำตัวของมัน
ไข่ใบนั้นขนาดไม่เล็ก ใหญ่พอๆ กับกระเป๋าเดินทาง 25 นิ้ว เปลือกไข่พื้นเป็นสีครามเข้มสุดขั้ว พื้นผิวเต็มไปด้วยลวดลายสีทองอันประณีต เส้นทองเหล่านั้นลื่นไหลต่อเนื่อง ปลายต่อหัว เชื่อมถึงกันทั้งหมด ภายใต้แสงสีน้ำเงินของร่มระฆังแสงมายา สะท้อนประกายแสงอุ่นไหลริน
เสิ่นสวินตะลึงไปครู่หนึ่ง
งดงามจริงๆ
งดงามกว่าเครื่องประดับทั้งหมดที่เคยเห็นมารวมกันเสียอีก
“สวยมาก ลูกน้อยของเธอในอนาคตจะต้องงดงามแน่นอน!” เสิ่นสวินเอ่ยชมอย่างไม่ปิดบัง
อวิ๋นลั่วจ้องเธออยู่สามวินาที สี่ขายังคงหุบแน่น ปกป้องไข่ไว้ตรงกลางที่สุด
เสิ่นสวินยืนอยู่ข้างๆ สายตาจดจ่ออยู่ที่ไข่ใบนั้นไม่ยอมละไปไหน
นึกย้อนถึงคำอธิบายเกี่ยวกับอวิ๋นลั่วในระบบ วางไข่ครั้งละหนึ่งฟองเท่านั้น ตลอดชีวิตวางได้มากที่สุดสามฟอง
จู่ๆ เธอก็เอ่ยถามขึ้นว่า “เธอชื่ออะไร?”
อวิ๋นลั่วนิ่งไปสองวินาที: “จี้เยว่”
“จี้เยว่?” เสิ่นสวินอ่านทวนอีกครั้ง “เพราะจังเลย”
จี้เยว่ไม่ตอบโต้ วางหัวลงบนขาหน้า ดวงตาสีทองหรี่ครึ่งหลับครึ่งตื่น
แสงสีน้ำเงินส่องลงบนขนสีฟ้าขาว รอยแผลเปื้อนคราบไอโอดีนสีน้ำตาลเหลือง ดูไม่สวยงามนัก แต่อิริยาบถของมันยังคงสงบนิ่ง หลังเหยียดตรง หางพาดยาวอย่างผ่อนคลายอยู่ด้านหลัง พัดหางรูปใบเมเปิลจมอยู่ในน้ำตื้น แกว่งไกวเบาๆ ตามระลอกคลื่น
เสิ่นสวินก็ไม่พูดอะไร เช่นกัน พิงผนังถ้ำ ฟังเสียงหยดน้ำ