พอเอ่ยถึงเถี่ยเลี่ยว เสวี่ยหยาที่เพิ่งกลืนเนื้อเข้าไป รู้สึกว่ามันไม่อร่อยไปในทันที
ดวงตาตั้งตรงสีทองกลับมาฉายแววความขุ่นเคืองและโกรธแค้นอย่างหนาหนักอีกครั้ง เธอเริ่มเล่าเรื่องราวระหว่างเธอกับเถี่ยเลี่ยวให้เสิ่นสวินฟัง
ถึงแม้เผ่าพันธุ์สัตว์สันหนาวจะโดยธรรมชาติชอบต่อสู้ แต่พวกมันภักดีต่อความรักอย่างยิ่ง และยึดมั่นในระบบคู่ครองเดียวอย่างเคร่งครัด
โดยทั่วไปแล้ว เมื่อสัตว์สันหนาวสองตัวจับคู่เป็นคู่ครอง พวกมันจะรักใคร่กลมเกลียวกันมาก ล่าด้วยกัน เลี้ยงดูลูกอ่อนด้วยกัน
แต่เถี่ยเลี่ยวกลับเป็นตัวประหลาด
“มันเป็นสัตว์ปีศาจ!” เสวี่ยหยากัดฟันกล่าวหา
“ก่อนที่ฉันจะบาดเจ็บ ฉันแข็งแกร่งกว่ามันมาก ปกติฉันจะเป็นคนออกล่า แล้วมันก็เดินตามหลังฉันมากินของที่เหลือ แต่พอฉันบาดเจ็บ มันก็ต้องออกหาอาหารเอง เจอของกินก็เติมท้องตัวเองก่อนเสมอ ไม่สนใจแม้แต่ความตายของฉัน!”
“เจออันตรายก็ยิ่งวิ่งหนีเร็วกว่าใคร ทิ้งฉันไว้ข้างหน้าเพื่อเป็นเหยื่อล่อ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันดวงแข็ง ก็คงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว”
“ตอนที่เราสองตัวอยู่ด้วยกัน ฉันไม่เคยรู้ว่ามันเป็นแบบนี้”
“แต่เจ้าสัตว์ปีศาจนี่ ถ้าพูดว่ามันน่ารังเกียจ มันก็มีความสามารถในการจัดระเบียบที่แข็งแกร่งมาก เวลาสู้กับสัตว์อื่น มันเลือกโจมตีจุดอ่อน สัตว์อื่นสู้มันไม่ไหว เพื่อหาอาหาร พวกมันก็จะทำตามที่มันสั่ง”
“แต่มันต่ำทรามเกินไป! ไม่เคยเห็นสัตว์ที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน!”
เสวี่ยหยายิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยใจ ขอบตาก็เริ่มแดงขึ้นมา
มันให้โอกาสมันหลายครั้ง หวังว่าเถี่ยเลี่ยวจะเปลี่ยนไป