เสิ่นสวินเล่าเรื่องที่ตัวเองคิดจะตั้งกองกำลังติดอาวุธภาคพื้นดินให้กู้หวยอันกับหลิงจ้าวหรานฟัง ทั้งสองเห็นด้วย
กู่เทียนเยว่เสนอให้นำเรื่องนี้เข้าที่ประชุม
“เรื่องการตั้งกองทหารม้าเกราะหนักประมาณนี้แหละ” เสิ่นสวินดันแผนงานไปข้างหน้า “ความสามารถด้านร่างกายและความแข็งแกร่งของสัตว์สันหนาว หลายคนเคยเห็นมาบ้างแล้ว ถ้าให้พวกมันจับคู่กับคนของเรา รับรองได้ว่าเป็นดาบคมอย่างแน่นอน”
“แผนการเป็นไปได้” หนิงซู๋หยูเงยหน้าขึ้น “น้ำหนักที่สัตว์สันหนาวแบกรับได้กับพลังระเบิดของมัน ช่วยเติมจุดอ่อนเรื่องวิ่งช้าในภูมิประเทศซับซ้อนของเราได้จริง
“แต่จะทำยังไงให้คนกับสัตว์ประสานงานกันได้ลงตัว เป็นปัญหาใหญ่ ภาษาของสัตว์สันหนาวเรายังเรียนไม่รู้เรื่อง อีกอย่าง ตอนนี้จำนวนสัตว์สันหนาวยังน้อยเกินไป ยากที่จะดึงมาเป็นกองทัพได้”
“เทียบกับสัตว์สันหนาวแล้ว ฉันเอนเอียงไปทางแมววงน้ำค้างแข็งมากกว่า อย่างแรก เราสื่อสารกับแมววงน้ำค้างแข็งได้คล่องเต็มร้อยแล้ว สะดวกมาก อย่างที่สอง แมววงน้ำค้างแข็งไว้ใจเราเต็มที่”
พูดมาถึงตรงนี้ หนิงซู๋หยูหยุดไปครู่หนึ่ง ความคิดแล่นผ่านภาพคนคนหนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค: “ยกเว้นพวกที่คิดไม่ตกแย่งข้าวกับแมวกิน ที่เหลือส่วนใหญ่ก็มีไมตรีกับพวกเราดี”
โจวเสี่ยวหลินที่กำลังทำแล็บอยู่จามอย่างแรง
ใครคิดถึงเขาอยู่กันนะ
หรือว่าจะเป็นอาจารย์พี่บนโลก?
ถ้าอาจารย์พี่รู้ว่าเขากับอาจารย์มาอยู่ดาวต่างดาวได้ คงอิจฉาจนน้ำตายิ้มไหลออกมาจากหางตาแน่นอน