(เพื่อตอบแทนคะแนน 8.3 ที่เพิ่มขึ้น มาเพิ่มบทพิเศษ 2/3)
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นสวินแข็งทื่อทันที
อากาศโดยรอบราวกับเงียบงันไปชั่วขณะ
เธอมองซ้ายไปที่เสี่ยวฮุยที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แล้วหันขวาไปที่หินกระโดดที่ทำหน้าสงสารจนน้ำตาจะไหลเป็นเม็ดหิน
เสิ่นสวินรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี
แย่จริง ให้เธอเจอทางเลือกแห่งความตายเข้าให้แล้ว!
ดูท่าคนที่จะประคองเรือให้เที่ยงจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ในขณะที่สมองของเสิ่นสวินหมุนคว้าง คิดหาคำตอบที่จะระงับศึกชิงความสนใจระหว่างลูกอ่อนต่างดาวนี้ได้นั้น
จู่ ๆ สัตว์สันหนาวในกรงก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแหลมสูง
จากนั้น กลุ่มก้อนเล็ก ๆ ที่เปียกชุ่มและขนฟูก็ไถลตัวออกมาจากกองหญ้าแห้ง
เสิ่นสวินราวกับได้รับการช่วยเหลือจากเบื้องบน รีบหันไปชี้ที่ห้องคลอดพร้อมตะโกนว่า “ดูสิ ๆ! ในที่สุดก็คลอดแล้ว!”
ในเขตแยกโรค บนกองหญ้าแห้ง
ลูกรักสามตัวที่เปียกชุ่มและขนฟูยังหลับตาอยู่ ส่งเสียงร้อง “เจี๊ยบ ๆ” แผ่วเบา เอาแต่เบียดเข้าไปใต้ท้องแม่โดยสัญชาตญาณ
สัตว์สันหนาวหายใจหอบ ๆ รูม่านตาแนวตั้งไร้ซึ่งความดุร้ายในยามปกติ ทว่ากลับมีความอ่อนล้าและความอ่อนโยนแทรกขึ้นมา มันแลบลิ้นกว้างเลียเมือกบนตัวลูกอ่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเผยความรักอันอบอุ่นของแม่ที่เพิ่งมีลูก
เสิ่นสวินมองภาพอบอุ่นนี้ ก็คลายใจลงได้ เธอลูบคาง ในหัวพลันมีไอเดียผุดขึ้น
“ฉันนึกขึ้นได้นิ ที่อำเภอซวงหวนยังมีสัตว์สันหนาวอยู่อีกหลายตัวนี่นา?”