เจิ้งฮ่าวหรานกำลังจะควบคุมโดรนให้บินขึ้นอีกครั้ง แต่หนิงซู๋หยูกลับห้ามเขาไว้
“อย่าเพิ่งบิน”
หนิงซู๋หยูส่ายหน้า ก่อนหันไปทางเสิ่นสวิน “เธอตั้งจุดยึดไว้ตรงนี้ก่อน แล้วพวกเราค่อยไปยึดครองดินแดนอื่น”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองไปยังที่ไกล แล้วพูดต่อ “งานหลังจากนี้ให้คนอื่นจัดการทั้งหมด พวกเขามีอุปกรณ์เฉพาะทางและมาตรการป้องกัน รู้ดีกว่าพวกเราว่ามีรังสีหรือไม่ แล้วระดับรังสีเป็นอย่างไร”
หนิงซู๋หยูคิดได้เป็นขั้นเป็นตอน เธอใช้นิ้วลากเส้นกลางอากาศ ราวกับกำลังแบ่งพื้นที่รับผิดชอบ
“พอยึดครองดินแดนทั้งหมดเสร็จ ถ้าเธอยังอยากสำรวจลงไปทางใต้ต่อ เรื่องนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทีมเล็ก ๆ ของเราจะจัดการได้ตามลำพังแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไปพร้อมกับกองกำลังใหญ่ จะปลอดภัยกว่า”
เสิ่นสวินก้มหน้าครุ่นคิด สุดท้ายก็ยอมรับคำแนะนำของหนิงซู๋หยู
งานเฉพาะทางก็ควรให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการจริง ๆ
ภารกิจเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือยึดครองดินแดนทั้งหมด ไม่ใช่พาทีมไปเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่รู้ เพียงเพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นชั่วครู่
หลังตั้งจุดเชื่อมโยงส่งตัวไว้ ณ ที่เดิมแล้ว เสิ่นสวินก็เลือกเป้าหมายถัดไปบนหน้าต่างระบบ
ส่วนสถานที่ประหลาดแห่งนี้ที่มีแหล่งรังสีซ่อนอยู่ แต่กลับถูกระบบระบุว่าเป็น “เขตปลอดภัยโดยสมบูรณ์” พวกเขายังไม่มีเวลาหรือแรงเหลือไปสืบให้กระจ่าง