เส้นเลือดข้างขมับของเสิ่นสวินเต้นตุบ ๆ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงสบถใส่ระบบชุดใหญ่
หลังจากด่าระบบอยู่พักใหญ่ เธอก็กัดฟันเค้นคำพูดออกมาทีละคำ “แกส่งตัวฉันไปบนฝั่งไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องส่งลงน้ำด้วย ตั้งใจแกล้งกันใช่ไหม?”
[โทษฉันไม่ได้หรอก เพราะดินแดนของนักสร้างหมายเลข 152 คนเดิมเป็นแบบนี้]
ระบบอธิบายต่อ [พื้นที่แม่น้ำทั้งหมดนี้อยู่ในเขตดินแดนของหมายเลข 152]
“ในฐานะระบบ แกไม่ใช่คนตัดสินใจหรือไง?”
[ฉันมีหน้าที่ส่งตัวพวกคุณมา และมีอำนาจจัดการอยู่ระดับหนึ่ง แต่ฉันไม่ใช่คนตัดสินใจขั้นสุดท้าย]
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของเสิ่นสวินก็ไหววูบ
ถ้าระบบไม่ได้โกหก เบื้องหลังมันต้องมีใครบางคนคอยควบคุมทุกอย่างอยู่จริง ๆ
ทำไมถึงเลือกคนจากโลกมาอยู่ที่นี่?
แค่ต้องการให้คนมาสร้างสิ่งปลูกสร้างอย่างนั้นหรือ?
เธอไม่เชื่อหรอก
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน คนอื่น ๆ ก็ขึ้นจากน้ำมาบนฝั่งแล้ว พวกเขาเริ่มตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ
“ไม่พบอันตรายอื่นแถวนี้”
เจียงอวี่เดินเข้ามารายงาน
เสิ่นสวินพยักหน้า ลุกขึ้นจากพื้น แล้วเลือกริมฝั่งที่ค่อนข้างราบเพื่อเตรียมตั้งจุดยึด
ตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง [คำแนะนำจากใจ จะได้ไม่หาว่าฉันไม่ได้เตือนอีก]
เสิ่นสวินหัวเราะหึในใจ รอฟังว่ามันจะพูดอะไรต่อ
[แน่นอนว่าคุณไม่มีโอกาสได้ร้องเรียนฉันอยู่แล้ว]