หลังโดรนบินข้ามขอบกำแพงสูงไป แสงในภาพก็ค่อย ๆ มืดลง
ไฟสปอตไลท์ของโดรนส่องทะลุหมอกหนาได้เพียงพื้นที่เล็ก ๆ ลำแสงกวาดผ่านผนังถ้ำ เผยให้เห็นแท่นหินที่ยื่นออกมาหลายแห่งเป็นครั้งคราว รวมถึงเค้าโครงอาคารหินยักษ์สีเทาที่พังทลาย
ราวกับว่าเมื่อนานมาแล้ว เคยมีบางสิ่งสร้างเมืองขึ้นในเหวลึกแห่งนี้
ภายในเขตปลอดภัยสมบูรณ์แบบ ทุ่งหญ้าเขียวขจี บรรยากาศสงบสุข
แต่เหวลึกบนหน้าจอกลับเงียบงันและเย็นเยียบ จนชวนให้อึดอัดหายใจไม่ออก
ความแตกต่างที่ชัดเจนทำให้ทุกคนใจเต้นระทึก
นอกจากความตื่นตะลึงแล้ว ที่เหลือก็มีแต่เสียงถอนหายใจ
ตื่นตะลึงกับความรุ่งเรืองของอารยธรรมโบราณ และถอนใจให้กับการล่มสลายของมัน
อวี้เฉิง ทหารแพทย์ในทีม เป็นหญิงสาวที่ไว้ผมสั้นเสมอติ่งหู ใบหน้าคมคายเปี่ยมความห้าวหาญ เธอเอื้อมไปคว้าแมววงน้ำค้างแข็งที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว แล้วฉวยโอกาสลูบมันสองสามที ราวกับจะช่วยคลายความตึงเครียดได้
เกาชุนเองก็เลิกทำท่าทีเล่น ๆ สีหน้าขรึมลง คิ้วขมวดแน่น
“การตรวจจับพลังงานมีอะไรผิดปกติไหม?”
หนิงซู๋หยูถาม
“ตอนนี้ยังไม่มี”
เจิ้งฮ่าวหรานดูประหม่าอยู่บ้าง กลัวว่าเสี่ยวเจิ้ง 17 จะเจอสัตว์ร้าย “นอกจากความผันผวนของพลังงานในสภาพแวดล้อมตามปกติแล้ว ตรวจไม่พบปฏิกิริยาพลังงานระดับสูงเลย”
เสิ่นสวินกลั้นหายใจ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เธอยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วคว้าแขนหนิงซู๋หยูที่อยู่ข้างกายไว้แน่น
หนิงซู๋หยูยังคงจ้องหน้าจอ แต่กลับตบหลังมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องตื่นเต้น
เมื่อโดรนดำดิ่งลงไปถึงความลึก 1,400 เมตร ภาพก็เกิดสัญญาณรบกวนเป็นเม็ดหิมะและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารุนแรงขึ้นมาทันที