บรรดาบาร์บ้าน้ำเงินทั้งหลายเรียงแถวเป็นขบวนยาว แต่ละตัวรักษาระยะห่างสองเมตรเพื่อกันกลิ่นเหม็น เสิ่นสวินยืนอยู่หัวแถว เริ่มภารกิจถอนหญ้าอันยาวนานและสนุกสนาน
ต้นหนึ่ง สองต้น ห้าสิบต้น หนึ่งร้อยต้น
ข้อมือเมื่อยจนแทบจะขยับไม่ไหว แต่เมื่อมองดูต้นบาร์บ้าขาวที่กองรวมกันอยู่ในตะกร้าไม่หยุดหย่อน จิตใจของนางยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ บาร์บ้าน้ำเงินตัวสุดท้ายในดินแดนก็เดินจากไปด้วยท่าทางผ่อนคลาย
เสิ่นสวินนับดู ในบริเวณนี้เก็บต้นบาร์บ้าขาวได้ถึง 254 ต้น
แต่เมื่อมองดูดินแดนอันว่างเปล่าโดยรอบ นางยังรู้สึกไม่ค่อยจะเต็มอิ่ม
"คือ..." เสิ่นสวินเดินเข้าไปหาตัวที่นำทาง "ที่นี่ของพวกเธอยังมีต้นบาร์บ้าขาวตัวอื่นอีกไหม? ฉันอยากจะถอนเพิ่มอีกหน่อย"
บาร์บ้าน้ำเงินกำลังเพลิดเพลินกับการแทะรากไม้หวานบนพื้น ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองนาง
"ต้นบาร์บ้าขาวในดินแดนนี้ถูกเธอถอนจนหมดแล้ว" บาร์บ้าน้ำเงินชี้ด้วยเล็บไปยังอีกทิศหนึ่งของป่า "ถ้าอยากได้มากกว่านี้ ต้องไปที่ดินแดนฝั่งนั้น ที่นั่นมีพวกที่ไม่รู้จักฟังเหตุผลอยู่กลุ่มหนึ่ง"
มันหาวหนึ่งครั้ง แล้วนอนลงกับที่ ขดตัวเป็นท่าที่สบาย
"แต่ฉันไม่อยากไปแล้ว พวกนั้นอารมณ์เสียยิ่งกว่าฉันอีก เธอไปหาพวกมันเองเถอะ เดินตามถนนเห็ดเรืองแสงสีน้ำเงินเส้นนี้ไปเรื่อย ๆ พอถึงริมน้ำก็จะเห็น"
ไกด์วางมือไม่ทำต่อ เสิ่นสวินก็ไม่ฝืน