บาร์บ้าขาวกลมโตเบิ่งตาดำ ๆ จ้องมองสัตว์สองขาตรงหน้า สายตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นชื่นชอบขึ้นมาหน่อย ๆ
เมื่อก่อนท่านผู้อาวุโสแวะมาช่วยพวกมันถอนหญ้าประจำ
แต่ท่านผู้อาวุโสยุ่งมากจริง ๆ นานแล้วที่ไม่ได้แวะมาที่นี่
เหล่าบาร์บ้าในป่าแห่งนี้ต้องทนทรมานกับหญ้าเหม็น ๆ อยู่
ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เจอคนที่ฝีมือถอนหญ้าคล่องแคล่วไม่เบา และที่สำคัญที่สุดคือพูดภาษาพวกมันได้
บนพื้นที่ด้านหลังมัน ยังมีพวกเดียวกันอีกฝูงใหญ่กำลังถูกหญ้าขาวที่อยู่บนหัวทรมานจนแทบเอาตัวไม่รอด
ถ้าพาคนนี้กลับไปได้ ทุกคนก็คงสบายขึ้นไม่น้อยไม่ใช่เหรอ?
บาร์บ้าขาวคิดได้ดังนั้น ตัวกลม ๆ ก็ยื่นเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด “ข้างฉันยังมีพวกเดียวกันอีกเยอะ หัวโดนหญ้าเหม็นพวกนี้ทั้งนั้น เธอจะไปด้วยกันไหม? ไปช่วยพวกมันถอนให้หน่อย”
เสิ่นสวินได้ยินแล้ว ใจระเบิดความสุขออกมา
นี่มันง่วงเจอหมอนชัด ๆ!
เดิมทีเธอกำลังหาวิธีหาต้นบาร์บ้าขาวอยู่พอดี หญ้าแดงหาง่าย แต่บาร์บ้าขาวพวกนี้มีนิสัยดุร้ายเหมือนรถดันดิน เจอตัวเดียวก็ถือว่าโชคร้ายแล้ว จะให้ไปจับเองนั้นไม่มีความเป็นจริงเลย ตอนนี้ฝ่ายนั้นชวนมาเองเลย
ไป สิต้องไป ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา
“ได้สิ ฉันไปด้วย” เสิ่นสวินรีบเก็บหญ้าขาวบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว กลัวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ
ระหว่างนั้นเอง กิ่งไม้ด้านบนก็มีอาการสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบไม้ร่วงหล่นลงมาซู่ ๆ
ผู้หญิงผมสั้นที่หดตัวอยู่บนกิ่งไม้ตรงนั้น เห็นคนกับสัตว์ตัวหนึ่งคุยกันถูกคอขนาดนั้น แถมยังจะไปด้วยกันอีก ก็เริ่มร้อนใจ