ชายคนนั้นหยุดฝีเท้า มองปืนในมือของเสิ่นสวิน ก่อนจะนิ่งไปสองวินาที แล้วหันไปสบตากับหญิงสาวผมสั้น ทั้งคู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ถือเศษเหล็กโบราณมาข่มขู่ใครกัน ใครจะไปกลัว!” ชายคนนั้นเยาะเย้ยถากถาง ไม่ได้ใส่ใจอาวุธร้อนยุคเก่าล้าสมัยนั้นแม้แต่น้อย ยกเท้าก้าวเดินต่อไป
เสิ่นสวินไม่เตือนอีก นิ้วชี้ลั่นไก
ปัง!
ปลายกระบอกปืนพ่นเปลวไฟ กระสุนทะยานตัดอากาศพุ่งตรงไปที่ต้นขาของชายคนนั้น
ในชั่วขณะที่กระสุนจะพุ่งถึงเป้าหมาย อุปกรณ์ขนาดเท่ากระดุมเม็ดหนึ่งที่หน้าอกของชายคนนั้นเปล่งแสงสีน้ำเงินวาบขึ้นมาอย่างเจิดจ้า
โล่แสงสีน้ำเงินโปร่งแสงผุดขึ้นกลางอากาศ กั้นอยู่ตรงหน้าเขา
กระสุนพุ่งชนโล่แสง เสียงดังอู้อี้หนึ่งครั้ง ไม่แม้แต่จะทำให้เกิดรอยแตกแม้แต่น้อย กลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าตกลงพื้น
“อาวุธพลังงานจลน์ล้าสมัย ขนาดโล่ป้องกันระดับหนึ่งยังเจาะทะลุไม่ได้” ชายคนนั้นยักไหล่ หัวเราะยิ่งกว่าเดิม “แกมาจากไหนกันแน่ ถึงได้ใช้ของเล่นเด็กแบบนี้ มีไม้เด็ดอะไรอีก ก็โชว์ออกมาให้ดูสิ”
เสิ่นสวินรู้สึกว่าเรื่องนี้ยุ่งยากใหญ่หลวงแล้ว
ผู้เข้ารับการฝึกในหอคอยทะลุฟ้ามาจากจักรวรรดิต่าง ๆ อุปกรณ์เทคโนโลยีบนตัวพวกเขาล้ำหน้ากว่าความรู้ความเข้าใจในปัจจุบันของโลกโลกนี้มากนัก อาวุธปืนที่เป็นอาวุธพลังงานจลน์บริสุทธิ์แบบนี้ ต่อให้เจอโล่แสงระดับสูงก็ไร้ค่า ต่อสู้ไม่ได้เลยสักนิด
ชายคนนั้นเห็นเสิ่นสวินหมดไม้เด็ดแล้ว ก็สับมีดไปไว้มือซ้าย มือขวาจับเป็นกรงเล็บ ถลันเข้าใส่เสิ่นสวินอย่างดุดัน ท่าทีแบบนั้นดูเหมือนจะเตรียมจัดการเธอให้ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น