เสิ่นสวินมองหินกลมสองลูกที่บินวนไปมาอย่างไร้จุดหมายกลางอากาศ
นางหยิบสายรัดข้อมือสื่อสารที่แอบเก็บมาจากสองคนนั้นออกจากมิติส่วนตัว หินกลมสองลูกตั้งหลักได้ทันที ส่งเสียงปี๊บสองครั้ง ล็อกตำแหน่งใหม่ แล้วลอยไปค้างอยู่เหนือหัวนาง
ของเล่นชิ้นนี้พอจะน่าสนใจอยู่
นางโยนสายรัดข้อมือกลับเข้าไปในมิติ หินกลมสองลูกเสียเป้าหมายทันที บินป้วนเปี้ยนโกลาหลกลางอากาศ
เสิ่นสวินครุ่นคิดอยู่นาน ถ้าหากสามารถนำหินกลมพวกนี้พากลับไปที่นครเซิ่งซวินได้ ต่อไปคงได้รักษาบาดแผลได้ทุกที่ทุกเวลาแล้วสิ?
นางค่อย ๆ ยื่นมือขึ้นไปอย่างแนบเนียน ตั้งใจว่าจะฉวยจังหวะที่หินกลมกำลังหมุนวนวุ่นวายคว้ามาให้ติดมือแล้วยัดเข้าไปในมิติ
แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะถึงขอบหินกลม เจ้าลูกบอลอย่างกับมีตาอยู่ข้างหลัง ถอยหลังหดหนึ่งก้าว หลบได้อย่างเบามือ คว้าอีก ก็หลบอีก กระโจนไล่จับอยู่นับสิบครั้ง แม้แต่ผิวของมันยังไม่ทันได้แตะเลยด้วยซ้ำ
เจ้าสองตัวนี้นิสัยเหมือนลูกบอลเปี๊ยบ ลื่นจนจับไม่ได้ เจ้าเล่ห์พอตัว
เสิ่นสวินจำใจต้องยอมแพ้ หยิบสายรัดข้อมือออกมาใส่กระเป๋าไว้ดังเดิม หินกลมต่างถิ่นสองลูกก็สงบเสงี่ยมลอยอยู่ข้าง ๆ ลูกบอล หินกลมสีเทาสามลูกเรียงแถวเป็นระเบียบ ภาพนั้นดูยิ่งใหญ่ไม่เบา
จัดการปัญหาหินกลมเรียบร้อยแล้ว นางหมุนตัวกลับ หันความสนใจไปที่เจ้าลูกขนปุยที่เพิ่งโผล่มาช่วยนางแบบไม่กลัวอันตรายเมื่อครู่นี้
ตอนแรกอยู่ไกล ๆ และเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นในพริบตาเดียว ดูไม่ทันชัด ตอนนี้เข้ามาใกล้แล้วถึงได้เห็นว่า เจ้าตัวนี้ถูกใจมนุษย์สุด ๆ