มือของเจียงอิ่งเสวี่ยเปื้อนเลือดไปหมด
ไอโอดีน ผงห้ามเลือด สารห้ามเลือด ทุกอย่างที่ใช้ได้เทลงไปหมดแล้ว แต่เลือดก็ยังไหลไม่หยุด ของเหลวอุ่น ๆ ไหลทะลักออกจากรูบนหัวของจี้เยว่ไม่หยุด ตามแนวขนสีฟ้าขาวลงมา รวมกันเป็นสายน้ำสีแดงเข้มบนหิน
เสิ่นสวินกอดหัวโต ๆ ของจี้เยว่ไว้ มือเต็มไปด้วยเลือดเหนียวหนืด อุณหภูมิกำลังลดลงทีละน้อย
ลมหายใจของจี้เยว่เริ่มแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ
ดวงตาสีทองกำลังสูญเสียประกายแสง เหมือนตะเกียงที่ใกล้จะหมดน้ำมัน เปลวไฟโอนเอนไปมา จะดับเมื่อไหร่ก็ได้
“จี้เยว่! มองฉันสิ!” เสิ่นสวินใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดและน้ำตาบนหน้าไปมาอย่างมั่ว ๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปหาจี้เยว่ “ห้ามหลับ! ได้ยินไหม! ห้ามหลับ!”
จี้เยว่พยายามกลอกตาไปมา หาใบหน้าของเสิ่นสวินให้เจอ
มุมปากของมันขยับเล็กน้อย เหมือนอยากจะยิ้ม แต่กลับมีฟองเลือดไหลออกมาจากปาก
“อย่า……ร้องไห้”
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน เสิ่นสวินต้องเอาหูแนบไปที่ปากของมันถึงจะได้ยินชัด
“ฉันไม่ร้อง! ฉันไม่ได้ร้อง!” ใบหน้าเสิ่นสวินเต็มไปด้วยน้ำตา ปากบอกว่าไม่ร้อง แต่น้ำตากลับไหลลงมาเหมือนลูกประคำที่ขาด “นายต้องทนไว้ให้ได้! เจียงอิ่งเสวี่ยต้องหาทางได้! พอกลับไปโลกมนุษย์ บนโลกมีหมอที่ดีกว่า มียากว่านี้ แผลอะไรก็รักษาให้หายได้!”
จี้เยว่ไม่ตอบ สายตามองข้ามไหล่ของเสิ่นสวินไป จ้องที่ไข่ที่กำลังเรืองแสงอยู่ไม่ไกล
แสงลวดลายสีทองสว่างวูบวาบ เหมือนหัวใจเต้น
“แม่ของฉัน……” จี้เยว่เอ่ยขึ้น เสียงขาดหายเป็นห้วง ๆ ทุกคำมีกลิ่นคาวเลือด “มันรอมาแสนนาน”
เสิ่นสวินนิ่งไป
“เพื่อนของแม่ สาวน้อยคนนั้น พูดแบบเดียวกับนาย” ดวงตาสีทองของจี้เยว่สะท้อนแสงสีน้ำเงินของร่มระฆังแสงมายา “รอฉันกลับมา”
“แต่แม่ไม่ทันได้รอ”
น้ำตาของเสิ่นสวินร่วงลงบนดั้งจมูกของจี้เยว่ ปนเข้ากับขนปุย
“แต่ฉันรอได้” จี้เยว่มองเสิ่นสวิน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แผ่วเบามาก “ฉันรอจนเจอนาย”
เสิ่นสวินส่ายหน้าอย่างสุดแรง สองมือประคองหน้าจี้เยว่ไว้แน่น ปลายนิ้วจมลงไปในขนนุ่ม ๆ : “อย่าพูดแล้ว! ประหยัดแรงไว้! นายจะหายดี!”
จี้เยว่ไม่ฟัง พูดต่อ เสียงเบาลงเรื่อย ๆ เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านผิวน้ำ “แต่……ฉันต้องไปหาแม่แล้ว”