แสงสีฟ้าในถ้ำหินปูนยังคงส่องอยู่
ร่มระฆังแสงมายาลอยละล่องเป็นหย่อมๆ ส่องสว่างไปทั่วทะเลสาบใต้ดิน
แต่เสิ่นสวินมองไม่เห็นอะไรอีกแล้ว
เธอกอดสิ่งมีชีวิตสีชมพูน้อยๆ ไว้ในอ้อมแขน ใต้เข่าของเธอคือเลือดของจี้เยว่
เลือดอุ่นๆ ที่กำลังเย็นลงเรื่อยๆ
“ระบบ!” เสิ่นสวินเอ่ยขึ้นทันใด เสียงก้องอยู่ในถ้ำหินปูน “ระบบ! ออกมาสิ!”
“ออกมาดิ! ฉันรู้ว่านายได้ยิน! จี้เยว่ยังหายใจอยู่! นายมีวิธีช่วยมันไหม!”
ลูกอวิ๋นลั่วในอ้อมแขนตกใจกับเสียงของเธอ ร้อง“อี๊”เบาๆ แล้วมุดหัวเล็กๆ เข้าไปซบที่อกเธอ
เสิ่นสวินปกป้องลูกอ่อนไว้ รอคอยเสียงตอบรับจากระบบ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
แผงระบบผุดขึ้นตรงหน้า
[ตรวจพบการร้องขอความช่วยเหลือฉุกเฉินจากผู้สร้างหมายเลข 019]
[ผลการประเมินของระบบ: สัญญาณชีพของอวิ๋นลั่ว “จี้เยว่” อยู่ในขั้นวิกฤต สมองได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ร่างกายมีบาดแผลทะลุหลายจุด เสียเลือดมากกว่า 60% ของปริมาณเลือดทั้งหมด ตามวิธีการรักษาทั่วไป โอกาสรอดชีวิตคือ 5%]
น้ำตาเสิ่นสวินเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง
5%
[แต่ว่า]
ตัวอักษรบนแผงยังคงกระตุกต่อไป
[บนเกาะดวงดาวมีผลไม้พิเศษชนิดหนึ่ง ชื่อว่า “ผลไม้คืนชีพแกนรุ้ง” ผลไม้นี้มีปัจจัยซ่อมแซมทางชีวภาพความเข้มข้นสูง สามารถซ่อมแซมความเสียหายของอวัยวะหลักของสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะตายได้ในเวลาอันสั้น กระตุ้นการสร้างเซลล์ใหม่ และบังคับดึงสัญญาณชีพกลับมาอยู่ในระดับปลอดภัย]
ดวงตาเสิ่นสวินเบิกกว้าง
[แต่อวิ๋นลั่วบาดเจ็บสาหัสเกินไป ผลไม้คืนชีพแกนรุ้งทำได้เพียงยื้อชีวิตมันไว้ ทำให้มันเข้าสู่สภาวะจำศีลลึกเท่านั้น จะฟื้นเมื่อไหร่ ระบบไม่สามารถระบุเวลาแน่นอนได้]
“ฉันไม่สน!” เสิ่นสวินเอ่ยออกมาทันที “ขอแค่จี้เยว่รอดชีวิตก็พอ! ต้องทำยังไงถึงจะได้ผลไม้นี้มา? ฉันใช้แต้มการเติบโตแลกได้ไหม? เท่าไหร่ก็ยอม! ฉันแลกเดี๋ยวนี้เลย!”