“การค้า?”
คาชีพูดคำนั้นซ้ำอีกครั้ง ความระแวงในแววตาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย กลับเพิ่มความใคร่ครวญขึ้นมาอีกนิด
เขายกสัตว์กอดหินที่งัวเงียอยู่บนบ่าเลื่อนเข้าไปด้านในโดยไม่รู้ตัว ท่าทีเล็กน้อยนี้ไม่รอดสายตาของเสิ่นสวิน
“ใช่ การค้า”
เสิ่นสวินกระโดดลงจากหลังซวงหยูหยู ก้าวเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหยุดในระยะที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับได้ “พวกคุณต้องการอะไร ฉันจัดหาให้ได้ทั้งหมด”
“น้ำ อาหาร หรือยารักษาโรคอื่น ๆ อะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เสิ่นสวินมองตาพวกเขาทีละคน พูดทีละคำอย่างชัดเจน “ฉันถึงขั้นรับรองกับพวกคุณได้ จะไม่มีใครมาคุกคามเผ่าของพวกคุณ หรือแย่งชิงบ้านเกิดของพวกคุณอีก ใครก็ตามที่เข้ามา ฉันจะจัดการแทนพวกคุณทั้งหมด”
คำพูดนี้ ก่อกระเพื่อมไม่น้อยในหมู่ชนเผ่าชีพจรพิภพ
น้ำสะอาดและอาหาร คือพื้นฐานของการอยู่รอดสำหรับพวกเขา
ยาไม่ต้องพูดถึง
การต่อสู้กับพวกคนขายเนื้อ ทำให้ในเผ่ามีผู้บาดเจ็บสะสมจำนวนมาก หลายคนเพราะไม่ได้รับการรักษาอย่างมีประสิทธิภาพ จึงตายไปท่ามกลางความเจ็บปวด
รวมถึงผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการออกไปล่าสัตว์ ก็ล้วนต้องการยา
เมื่อคาชีได้ยินคำว่า “ยา” แววตาก็สั่นไหวอย่างชัดเจนเช่นกัน
แต่ทักไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เขาส่งเสียงเฮอะอย่างหนัก ชี้ไปที่เสิ่นสวินด้วยค้อนหิน “พูดเพราะกว่าขับร้อง พวกคุณที่เป็นคนขายเนื้อ ปากไม่มีคำจริงสักคำ! ใครจะรู้ว่าคุณไม่ได้คิดจะหลอกพวกเราไป แล้วจับพวกเราขังเป็นทาสเหมือนพวกคนขายเนื้อพวกนั้น?”