เสิ่นสวินหันสายตาไปทางคาชี่ พูดเสียงเรียบๆ ว่า “ฉันขอย้ำอีกครั้ง ฉันไม่สนใจที่ดินของพวกเธอกับแร่ที่เหลืออยู่นั่นหรอก
ฉันแค่อยากคุยกับหัวหน้าของพวกเธอ คนที่พูดแล้วเป็นจริงได้สักคน เพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ซึ่งกันและกันทั้งสองฝ่าย
เธอชี้ไปที่ทักที่ถูกมัดไว้กับพวกพ้องคนอื่นๆ
“แต่เห็นได้ชัดว่า ในหน่วยลาดตระเวนของพวกเธอ ไม่มีคนแบบนั้น”
“เพราะงั้น ตอนนี้ พาพวกเราไปพบหัวหน้าเผ่าของพวกเธอซะ”
คาชี่เงียบไป
พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
“เธอเอาอะไรมายืนยันว่า หัวหน้าเผ่าของพวกเราจะยอมรับข้อเสนอของเธอ?”
คาชี่เงยหน้าขึ้น มองตรงไปยังดวงตาของเสิ่นสวิน
“ก็ด้วยความที่ฉันทำในสิ่งที่เขาทำไม่ได้ไงล่ะ”
มุมปากของเสิ่นสวินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คิดไม่ตก “ถ้าไม่ยอม... ฉันก็พอจะรู้วิชามวยอยู่บ้างเหมือนกัน”
คาชี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจจะแข็งข้อเอาไว้ให้สุด
ถ้าหาพวกพ้องของพวกคนขายเนื้อพวกนั้นกลับไปที่เผ่าได้จริงๆ บางทีอาจจะนำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่เผ่าก็ได้
ในขณะที่เสิ่นสวินกำลังจะหมดความอดทน เตรียมสั่งให้ควบคุมตัวพวกชาวเผ่าชีพจรพิภพเหล่านี้ไปยังเผ่าของพวกเขา เสียงแจ้งเตือนหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
[ภารกิจประกาศรางวัลหมายเลข 088 สำเร็จ คำสั่งห้ามกลับโลกได้สิ้นสุดลงแล้ว]
[ตรวจพบการนับถอยหลังของการเปิดประตูส่งผ่าน เหลือเวลา 30 นาที โปรดเตรียมตัวกลับสำหรับนักสร้าง]
เสิ่นสวินเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง