คืนนั้น เซียวฮุ่นเซิ่งมาที่ห้องของซูเวย์
ซูเวย์บอกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้เขารอสักครู่
พูดตามตรง เซียวฮุ่นเซิ่งไม่เข้าใจ เสื้อผ้าที่ใส่สุดท้ายก็ต้องถอดอยู่ดี จะเปลี่ยนทำไมอีก?
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ
เสียงกระดิ่งดังขึ้น หญิงสาวในชุดผ้าโปร่งสีแดงเผยให้เห็นร่างรางๆ โซ่สีทองตรงเอวขับให้ร่างของเธอดูเพรียวบางอรชร กระดิ่งและอัญมณีห้อยประดับบนโซ่เอวอย่างเป็นระเบียบ ข้อมือและข้อเท้าก็สวมกระดิ่งทองไว้เช่นกัน ยามขยับกายส่งเสียงกังวานไพเราะ เธอเยื้องย่างเข้ามาหาเขาอย่างแช่มช้า
ดวงตาพราวระยับ เย้ายวนแต่ไม่ถึงกับยั่วยวนเกินงาม งดงามและมีเสน่ห์ยิ่งนัก
“องค์รัชทายาท……”
แววตาของเซียวฮุ่นเซิ่งพลันลึกล้ำ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้?”
ซูเวย์เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวฮุ่นเซิ่ง ชุดผ้าโปร่งสีแดงบางเบาจนแทบเหมือนไม่ได้สวมใส่ ทว่ายามพลิ้วไหวกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์เย้ายวน
“ผ้าที่องค์รัชทายาทประทานให้ยังเหลืออยู่ หม่อมฉันจึงให้กรมจักรเสื้อตัดเย็บเป็นชุดนี้” ซูเวย์ใช้นิ้วแตะอกเขาเบาๆ “องค์รัชทายาทไม่ชอบหรือคะ?”
ผิวของซูเวย์ขาวราวหิมะ กระดิ่งทองที่ข้อมือแกว่งไกวเบาๆ ยิ่งขับให้ข้อมือของเธอดูเรียวบาง ผิวพรรณก็ยิ่งขาวผ่อง
เซียวฮุ่นเซิ่งคว้าข้อมือเธอไว้ ไม่กล้าออกแรง ราวกับกลัวว่าเพียงบิดเบาๆ ก็จะหักลง
“แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ซูเวย์ก้มมองตามสายตาของเขา โซ่เอวพันอยู่บนเอวคอดบาง อัญมณีหลากสีเปล่งประกายระยิบระยับ
“หม่อมฉันให้สำนักการในเรือนทำขึ้น สวยไหมคะ?”