อาหารที่ส่งไปยังจวนชีหยุนถูกยกกลับออกมาโดยไม่พร่องไปแม้แต่น้อยอีกครั้ง
ตอนเข้ามารายงานเรื่องนี้ ลี่จงหยวนก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“พระชายารองยังไม่ยอมกินอะไรอีกหรือ?” น้ำเสียงของเซียวฮุ่นเซิ่งทุ้มต่ำ
ลี่จงหยวนตอบอย่างระมัดระวัง “พระชายาเฉิงเฟยตรัสว่าไม่ทรงอยากอาหารพ่ะย่ะค่ะ”
ฎีกาถูกโยนกลับลงบนโต๊ะ เกิดเสียงกระทบเบา ๆ ทว่ากลับเหมือนกระแทกเข้ากลางใจลี่จงหยวน ทำเอาเขาใจสั่น
ลี่จงหยวนอยากคุกเข่าลงไปอ้อนวอนให้พระชายาเฉิงเฟยเสวยสักหน่อย จะได้ไม่ทำให้พวกบ่าวอย่างพวกเขาต้องถูกองค์รัชทายาทตำหนิ
ที่จริงเซียวฮุ่นเซิ่งเป็นเจ้านายใจกว้าง หากบ่าวไม่ได้ทำผิดพลาดร้ายแรง ปกติเขาก็ไม่จงใจตำหนิใคร มักจัดการตามกฎในวังเท่านั้น
แต่ช่วงนี้ เจ้านายทั้งสองในจวนองค์รัชทายาทต่างก็มีอารมณ์ไม่ค่อยปกติ
“นางยังพูดอะไรอีก?”
ลี่จงหยวนคิดในใจว่า มีเยอะแยะไป
ช่วงนี้อาหารที่ส่งไปยังจวนของพระชายารองไม่เคยพ้นจากการถูกจับผิด ไม่เค็มเกินไปก็จืดเกินไป ไม่ร้อนเกินไปก็เย็นเกินไป จนพ่อครัวในโรงครัวกลุ้มใจแทบผมร่วงหมดหัว
“...พระชายาเฉิงเฟยตรัสว่าอาหารคราวนี้พอมาถึงก็เย็นหมดแล้ว ทอดพระเนตรแล้วรู้สึกเลี่ยนพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อครัวในโรงครัวพอรู้เรื่องนี้ก็แทบอยากคุกเข่าร้องทุกข์ด้วยความไม่เป็นธรรม
ท่านผู้เป็นขุนนางผู้เที่ยงธรรม ครั้งก่อนที่พวกเขาส่งอาหารไป พระชายาเฉิงเฟยตรัสว่าร้อนเกินไป คราวนี้พวกเขาจึงกะเวลาอย่างตั้งใจ ให้แน่ใจว่าอาหารจะยังอุ่นเมื่อไปถึงจวนของเฉิงเฟย แต่ไม่ร้อนจนลวกพระโอษฐ์
ใครจะรู้ว่าคราวนี้กลับถูกตำหนิว่าเย็นเกินไปอีก
ช่างไม่เป็นธรรมเอาเสียเลย
ใครก็ได้มาช่วยพวกเขาที!
เซียวฮุ่นเซิ่งจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าซูเวย์แค่อารมณ์ไม่ดี จึงหาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างระบายโทสะ