รอยยิ้มในดวงตาของพระพันปีหลวงลึกซึ้งขึ้น พระพักตร์เต็มไปด้วยความปลื้มปีติ “เห็นพวกเจ้าสองสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว”
เดิมทีพระพันปีหลวงคิดว่าเว่ยเว่ยเป็นคนช่างเลือก คงไม่ได้เป็นที่โปรดปรานขององค์รัชทายาท ไม่คิดเลยว่าทั้งสองจะอยู่ด้วยกันได้ดีเช่นนี้
ราชินีเกือบทำตะเกียบหล่นลงพื้น ซูเวย์เป็นแค่พระชายารอง จะนับเป็นภรรยาได้อย่างไร
ราชินีมีสีหน้าเรียบเฉย ใช้ผ้าเช็ดพระโอษฐ์อย่างแผ่วเบา “เสด็จแม่ตรัสถูกแล้ว ในเมื่อซูพระชายารองเข้ามาอยู่ในจวนองค์รัชทายาทแล้ว ก็เป็นคนขององค์รัชทายาท เจ้าจงปรนนิบัติองค์รัชทายาทให้ดี องค์รัชทายาทย่อมรักและเอ็นดูเจ้าเช่นกัน”
ทุกคำพูดล้วนย้ำสถานะพระชายารองของซูเวย์
พระพันปีหลวงไม่สนใจนางแม้แต่น้อย หันไปตรัสกับเซียวฮุ่นเซิ่งว่า “ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะให้กำเนิดพระราชนัดดาโดยเร็ว”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเวย์ก็เงียบไป ก้มหน้าลงเล็กน้อย
เซียวฮุ่นเซิ่งรู้ว่านางนึกถึงยาแก้ท้องถ้วยนั้นเมื่อเช้า เรื่องนี้เขาผิดจริง ๆ
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกุมมือซูเวย์ไว้เพื่อปลอบใจ ก่อนจะทูลพระพันปีหลวงว่า “ขอให้เป็นไปตามพระดำรัสของเสด็จย่า หลานกับ...เว่ยเว่ยก็หวังว่าจะมีลูกชายโดยเร็วเช่นกัน”
ซูเวย์มองเซียวฮุ่นเซิ่งอย่างประหลาดใจ
คำพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ ช่างไม่เหมือนสิ่งที่คนเก็บงำอารมณ์อย่างเซียวฮุ่นเซิ่งจะพูดออกมาเลย
แววตาของซูเวย์เปลี่ยนไป ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที [ฉันก็ว่าแล้ว คนแบบนี้ดูเคร่งขรึม แต่ข้างในน่ะเจ้าเล่ห์ที่สุด]
หกร้อยหกสิบหกโบกธงส่งเสียงเชียร์ [โฮสต์สู้ ๆ ฝึกเขาให้ดีเลย!]
ซูเวย์ชะงักไป ก่อนจะเผยสีหน้ายินดีทันที “ทุกอย่างล้วนทำตามที่องค์รัชทายาทต้องการ!”
เมื่อเห็นซูเวย์มีความสุข เซียวฮุ่นเซิ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจถึงรู้สึกทั้งอึดอัดและอบอุ่นไปพร้อมกัน
หลอกง่ายขนาดนี้เชียว