ราชินีลืมตาขึ้น “ว่าอย่างไร?”
นางกำนัลก้มศีรษะต่ำ “พระชายารองซูได้ยินว่านางพระยังไม่ตื่น ก็หันหลังเดินจากไปทันที ทั้งยังพูดว่า...พูดว่า ในเมื่อนางพระยังไม่ตื่น นางก็จะไม่อยู่รบกวนที่นี่ จะไปเข้าเฝ้าพระพันปีหลวงก่อน ตอนนี้ไปถึงตำหนักโช่วคังแล้วเพคะ”
ราชินีพลันหน้าขรึม “บังอาจ!”
แม้แต่นางผู้ดูแลตำหนักก็ยังนึกไม่ถึงว่าพระชายารองซูจะกล้าทำเช่นนี้ คิดว่ามีพระพันปีหลวงหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจจริงหรือ?
“พระชายารองซูผู้นี้ช่างบังอาจเสียจริง”
นางผู้ดูแลตำหนักหันไปมองราชินี “นางพระ ตอนนี้ควรทำอย่างไรดีเพคะ?”
ราชินีหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “เตรียมเกี้ยว ไปตำหนักโช่วคัง”
“เพคะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่นางผู้ดูแลตำหนักเห็นใครทำให้ราชินีต้องกล้ำกลืนความอัปยศเช่นนี้
ไม่ใช่ความอัปยศที่ต้องกล้ำกลืนหรอกหรือ ต้าโจวให้ความสำคัญกับความกตัญญู ซูเวย์วิ่งไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักโช่วคังแล้ว ราชินีจะไม่ไปได้อย่างไร?
เผาข้าศึกให้รู้จักให้เห็นไม่สำเร็จ แถมยังปล่อยให้อีกฝ่ายวิ่งไปฟ้องพระพันปีหลวงอีก ต้องยอมรับว่าพระชายารองซูมีไหวพริบอยู่บ้าง เพียงแต่สายตาสั้นเกินไป พระพันปีหลวงคุ้มครองนางได้ชั่วคราว แล้วจะคุ้มครองนางไปตลอดชีวิตได้หรือ?
ตอนราชินีมาถึง ซูเวย์กำลังกินขนมอยู่ในตำหนักของพระพันปีหลวง
“พระอัยยิกา ขนมที่นี่อร่อยที่สุดเลย”
พระพันปีหลวงมองนางด้วยรอยยิ้ม “เจ้านี่นะ พอหิวแล้วกินอะไรก็อร่อยไปหมด”
“ก็จริงนี่เพคะ ที่ตำหนักราชินี หม่อมฉันยังไม่ได้ดื่มชาร้อนสักอึกเลย”