หลังเซียวฮุ่นเซิ่งจากไป ซูเวย์ก็หาวออกมาอย่างเชื่องช้า
ที่จริงก็เหนื่อยอยู่เหมือนกัน งีบสักตื่นก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เพิ่งเตรียมตัวจะนอน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นว่า 【ค่าความรู้สึกของเซียวฮุ่นเซิ่งเพิ่มขึ้น 1 ขณะนี้มีค่าความรู้สึก 21】
ซูเวย์ “……”
ไม่รู้ว่าพระเอกแต่งเรื่องอะไรขึ้นในหัวหลังจากจากไป แต่ขอแค่ค่าความรู้สึกเพิ่มขึ้นก็เป็นเรื่องดีแล้ว
แม้พระเอกของโลกนี้จะเพิ่มค่าความรู้สึกช้าราวกับบีบยาสีฟัน แต่เขาก็เพิ่มบ่อยจริง ๆ ดูสิ แค่ครึ่งวันสั้น ๆ ก็เพิ่มขึ้นถึง 6 หน่วยแล้ว ซูเวย์จึงตัดสินใจถอนคำไม่พอใจเมื่อครู่
ซูเวย์นอนจนถึงช่วงบ่าย กว่าจะค่อย ๆ ลืมตาตื่น
“ใครอยู่ข้างนอก”
ประตูถูกเปิดจากด้านนอก นางกำนัลเดินเข้ามาปรนนิบัติซูเวย์ลุกจากเตียง “นางพระ”
พอได้ยินเสียงคุ้นหู ซูเวย์ก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
“ถิงเสวี่ยหรือ”
ถิงเสวี่ยยิ้ม “หญิงข้าพระองค์เอง พระพันปีหลวงทรงเมตตาอนุญาตให้หญิงข้าพระองค์กับถิงหยู่กลับมารับใช้นางพระที่จวนองค์รัชทายาท ไม่ต้องอยู่ที่สำนักการในเรือนเพื่อเรียนกฎระเบียบแล้วเพคะ”
“หญิงข้าพระองค์ขอปรนนิบัตินางพระลุกจากเตียงเพคะ”
“แล้วถิงหยู่ล่ะ”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน หญิงสาวผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยฝีเท้าคล่องแคล่ว น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง “นางพระ หญิงข้าพระองค์อยู่นี่เพคะ”
ถิงเสวี่ยกับถิงหยู่เป็นสาวใช้ที่จวนกั๋วกงจัดเตรียมไว้ให้ซูเวย์ ทั้งคู่ติดตามนางมาตั้งแต่เล็ก คนหนึ่งรอบคอบสุขุม อีกคนมีฝีมือการต่อสู้เก่งกาจ เรียกได้ว่าหนึ่งบุ๋นหนึ่งบู๊พอดี
การคืนสองคนนี้ให้ซูเวย์ ไม่ต่างจากคืนดาบคืนกระบี่ให้โจรชั่วที่เที่ยวก่อความวุ่นวายไปทั่ว