โรงแรมหลานเยว่เป็นรีสอร์ตที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ทิวทัศน์งดงาม รายล้อมไปด้วยภูเขาและแม่น้ำ
เพราะเพิ่งเปิดให้บริการ ผู้คนที่มาอุดหนุนจึงไม่น้อย และฟู่จิ่งเซินก็เป็นแขกคนสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย
ซูเวย์ยืดแขนทั้งสองข้าง ชื่นชมวิวริมหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นข้อความในกลุ่มแชท ก็หันไปพูดกับฟู่จิ่งเซินว่า “จิ่งเซิน เราไปกันเถอะ เซินอี้พวกเขารอเราอยู่ที่ร้านอาหาร บอกว่าเชฟชาวฝรั่งเศสฝีมือเยี่ยมมาคนหนึ่ง ฉันอยากเห็นเหลือเกินว่ามันเก่งแค่ไหน”
ร้านอาหารนี้อยู่ใกล้กับที่พักของพวกเขามาก ตั้งอยู่ริมทะเลสาบ ด้านข้างเป็นลานที่ยื่นออกไปกลางน้ำ ใช้เป็นพื้นที่นั่งทานอาหารกลางแจ้ง ทัศนวิสัยกว้างไกล วิวสวยเป็นที่สุด
เซินอี้พวกเขาอยู่ตรงนั้น
มองเห็นร่างที่คุ้นเคยหลายคนแต่ไกล เธอดีใจจนดึงแขนฟู่จิ่งเซิน “พวกเขาอยู่นั่น! ฉันเห็นพวกเขาแล้ว!”
อีกฝ่ายก็เห็นพวกเขาเช่นกัน จึงโบกมือทักทาย
“ไปกันเถอะ”
แต่พอมาถึงหน้าร้านอาหาร โทรศัพท์ของฟู่จิ่งเซินก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาก้มมองแวบหนึ่ง แล้วพูดกับซูเวย์ว่า “ขอไปรับโทรศัพท์หน่อย เธอเข้าไปก่อนได้เลย”
ซูเวย์ทำได้เพียงปล่อยมือ “งั้นรีบหน่อยนะ”
ฟู่จิ่งเซินไปรับโทรศัพท์ ซูเวย์เดินเข้าไปคนเดียว มุ่งหน้าไปที่โต๊ะของเซินอี้
นอกจากเซินอี้แล้ว ยังมีใบหน้าที่คุ้นตาอีกหลายคน ล้วนเป็นคนวงเดียวกับฟู่จิ่งเซิน ในจำนวนนั้นสองคนพาเพื่อนสาวมาด้วย
พอเห็นซูเวย์ที่เป็นผู้หญิงด้วยกันเดินมา พวกเธอก็โบกมืออย่างเป็นมิตร “นั่งตรงนี้สิ”
ซูเวย์ยิ้มตอบ แล้วนั่งลง