เฮ่หลินตกใจ:"แต่บาดแผลของเธอ..."
"ไม่เป็นไร หมอบอกว่าพักสองสัปดาห์ก็หาย ฉันพักที่บ้านก็เหมือนกัน"
ค่าห้องผู้ป่วยวีไอพีแพงมาก ถึงไม่มีคำพูดของคุณยายฟู่ ชู่เยวี่ยก็ไม่คิดจะอยู่ต่ออีกแล้ว
นึกถึงสภาพที่เรียบง่ายของห้องเช่า เฮ่หลินจึงแนะนำให้เธอคิดอีกที
"ขอบคุณนะ แต่ฉันตัดสินใจแล้ว"
เมื่อเป็นเช่นนี้ เฮ่หลินทำได้เพียงช่วยเธอดำเนินการเรื่องออกจากโรงพยาบาล
ฝ่ายนี้เพิ่งจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จ อีกฝ่ายฟู่จิ่งเซินก็ได้รับข่าวแล้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าชู่เยวี่ยคิดจะทำอะไร
"จิ่งเซิน มองอะไรอยู่?"
บนโต๊ะอาหาร ซูเวย์สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของฟู่จิ่งเซิน วินาทีถัดมาเธอก็รู้จากระบบว่านางเอกออกจากโรงพยาบาลแล้ว แววตาของเธอเข้มขึ้นสองส่วน
ฟู่จิ่งเซินปิดหน้าจอมือถืออย่างเป็นธรรมชาติ:"ซวี่หนิงส่งงานมาบ้าง"
ซูเวย์ยิ้ม แล้วตักซุปให้เขาหนึ่งถ้วย:"ผู้ช่วยซวี่ขยันจริง ๆ ช่วงพักเที่ยงยังทำงานอีก นายควรขึ้นเงินเดือนให้เขานะ"
เป็นประโยคธรรมดามาก แต่ฟู่จิ่งเซินมีเรื่องปิดบัง จึงยิ่งรู้สึกผิดหนักขึ้น
ช่างเถอะ ชู่เยวี่ยอยากออกจากโรงพยาบาลก็ปล่อยเธอไปเถอะ ต่อไปก็ถือว่าทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จะดีที่สุดถ้าไม่มีการติดต่อใด ๆ อีก
ฟู่จิ่งเซินไม่อยากหลอกซูเวย์อีกแล้ว
[ค่าความรู้สึกของฟู่จิ่งเซินเพิ่ม 3 คะแนน ปัจจุบัน 73 คะแนน]
หลังกินข้าวเสร็จ คุณยายฟู่เหลือบมองฟู่จิ่งเซินอย่างเฉยเมย:"จิ่งเซิน ตามฉันมา"