ถิงหยู่บุกเข้าไปในตำหนักอี๋หลานราวกับไม่มีใครอยู่ นางกำนัลกับขันทีหนุ่มสาวผิวพรรณบอบบางเหล่านั้น ในสายตานางไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบตัวน้อย
หากไม่กลัวว่าจะล่วงเกินองค์รัชทายาทและสร้างความเดือดร้อนให้คุณหนูของตน นางคงบุกเข้าไปในห้องตั้งนานแล้ว
เมื่อถูกพาเข้าไป ถิงหยู่ก็นึกถึงคำสั่งของคุณหนู พอเข้าไปถึงก็ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที แอบหยิกต้นขาตัวเองเบา ๆ ก่อนน้ำตาจะไหลลงมา
“องค์รัชทายาท!” ถิงหยู่มองเซียวฮุ่นเซิ่งด้วยแววตาร้อนใจและเป็นห่วง ราวกับกำลังจะร้องไห้ “ขอองค์รัชทายาทโปรดไปเยี่ยมนางพระด้วยเถิด!”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น หัวใจของเจียงยวี่โหรวก็จมวูบ
สัญชาตญาณบอกนางว่า ห้ามปล่อยให้นางกำนัลคนนี้พูดต่อไป
“หุบปาก!”
เจียงยวี่โหรวเอ่ยเสียงเฉียบขาดตัดบท “วันนี้เป็นคืนอภิเษกสมรสของเณรกับองค์รัชทายาท ต่อให้มีเรื่องอะไรก็ควรรายงานวันพรุ่งนี้ พระชายาเฉิงเฟยทำเช่นนี้มีเจตนาอะไรกันแน่?!”
เจียงยวี่โหรวลนลานจนเสียงสั่น ปลายนิ้วชาวาบ
นางถึงกับไม่กล้าเปิดโอกาสให้องค์รัชทายาทได้เอ่ยปาก
“คนมา! ลากนางออกไป!”
ถิงหยู่คุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น “ขอองค์รัชทายาทโปรดพิจารณา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางพระของพวกเรา เป็นหญิงข้าพระองค์ตัดสินใจมาขอร้ององค์รัชทายาทเอง ความผิดทั้งหมดเป็นของหญิงข้าพระองค์!”
เซียวฮุ่นเซิ่งยกมือขึ้น แล้วเหลือบมองเหล่านางกำนัลที่ได้ยินเสียงจึงพากันเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา
“ออกไปให้หมด”
จากนั้นเขาก็ก้มตามองถิงหยู่ “พูดต่อ”
ถิงหยู่หมอบตัวอยู่กับพื้น น้ำเสียงสะอื้น “เมื่อครู่นี้เอง นางพระจู่ ๆ ก็ร้องว่าปวดศีรษะ ปวดจนร้องไห้ ไม่ยอมพบใครนอกจากองค์รัชทายาท แม้แต่หมอหลวงก็ไม่ยอมให้เข้า หญิงข้าพระองค์ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงมาขอความช่วยเหลือจากองค์รัชทายาท ขอโปรดไปเยี่ยมนางพระด้วยเถิด!”