หลังหมอหลวงจากไป บรรดาคนรับใช้ในวังก็ทยอยถอยออกไปด้วย
คนบนเตียงพลิกตัวหันหลังให้เขา “หม่อมฉันหายดีแล้ว เหตุใดองค์ชายยังอยู่ที่นี่อีก ไม่รีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพระชายาเอกขององค์ชายเสียที”
“เหตุใดข้ายังอยู่ที่นี่ เจ้าไม่รู้หรือ”
ซูเวย์แค่นเสียง “หม่อมฉันจะไปรู้ได้อย่างไร”
เซียวฮุ่นเซิ่งจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจงใจเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้ากลับไปก่อนก็แล้วกัน เจ้าพักผ่อนให้ดี”
ซูเวย์ไม่พูดอะไร
เซียวฮุ่นเซิ่งทำท่าจะจากไป แต่แท้จริงแล้วแม้แต่เท้าก็ยังไม่ได้ยกขึ้น
ทั้งสองราวกับกำลังหยั่งเชิงกันว่าใครจะอดทนได้นานกว่า ท้ายที่สุดเซียวฮุ่นเซิ่งก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน
“เว่ยเว่ย”
เขาเดินไปนั่งข้างเตียงของซูเวย์ ทว่ายังไม่ทันนั่งลง ขาก็ถูกเตะเบา ๆ หนึ่งที
ซูเวย์ถลึงตามองเขาผ่านม่านเตียง “ท่านสวมชุดนี้อยู่ อย่าหวังว่าจะได้นั่งบนเตียงของหม่อมฉัน”
เซียวฮุ่นเซิ่งยังคงสวมชุดอภิเษกสมรสอยู่
“...ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
เสียงฝีเท้าของเซียวฮุ่นเซิ่งค่อย ๆ ห่างออกไป ซูเวย์อดไม่ได้ที่จะตะโกนตามหลัง “ถ้าท่านกลับไปหาพระชายารองแล้ว ก็อย่ามาหาเณรอีกเลย!”
เซียวฮุ่นเซิ่งรู้ว่าตอนนี้ซูเวย์กำลังไม่สบายใจ จึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จโดยเร็วที่สุด ครั้นกลับมา ม่านเตียงก็ถูกรูดเปิดแล้ว ซูเวย์นอนหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง
เซียวฮุ่นเซิ่งเดินเข้าไปนั่งลง
คราวนี้นางไม่ได้เตะเขา
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองถึงกับโล่งอกอยู่บ้าง เขาก็พลันตระหนักว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขาเริ่มคุ้นชินกับอารมณ์เอาแต่ใจเล็ก ๆ ของซูเวย์เสียแล้ว
ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าองค์รัชทายาทองค์ใดยอมอ่อนข้อให้พระชายารองถึงเพียงนี้
มือใหญ่ทั้งสองข้างยื่นไปยังศีรษะของซูเวย์ แล้วเริ่มนวดให้นางเบา ๆ