“โอ๊ย พระชายาเฉิงเฟย อย่าตรัสเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
ลี่จงหยวนรู้ดีว่าตนพลอยได้รับผลกระทบจากองค์รัชทายาทด้วย แต่ก่อนแม้พระชายาเฉิงเฟยจะเอาแต่ใจไปบ้าง ทว่าก็ไม่เคยทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาเลยสักครั้ง
องค์รัชทายาทเอ๋ย องค์รัชทายาท... วันหน้าคงมีเรื่องให้พระองค์ตามง้ออีกยาว
“นางพระทรงทราบหรือไม่ว่าเหตุใดถึงมีสวนหลวงจงฮวาแห่งนี้”
ซูเวย์เหลือบมองเขา
ลี่จงหยวนเห็นเช่นนั้นก็รีบอธิบาย “สวนหลวงจงฮวาอยู่ใกล้จวนเซวียนเต๋อขององค์รัชทายาทมากที่สุด อีกทั้งยังเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุดในจวนองค์รัชทายาท ต้นปีนี้ยังทรงมีรับสั่งให้ปรับปรุงใหม่ เดิมทีเตรียมไว้ให้พระชายาเอกพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่านางพระทรงไม่พอพระทัยที่อาหารจากห้องครัวมาถึงก็เย็นชืดแล้ว องค์รัชทายาทจึงยกสวนแห่งนี้ให้นางพระทันที ทั้งยังมีห้องครัวหลวงเล็กด้วย ต่อไปนางพระอยากเสวยอะไร ก็มีรับสั่งให้ห้องครัวหลวงเล็กทำได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
ลี่จงหยวนเอ่ยแต่คำดี ๆ แทนองค์รัชทายาทไม่หยุด
“อย่างไรเสีย ในพระทัยขององค์รัชทายาทก็ทรงเข้าข้างนางพระ นางพระอย่าทรงกริ้วองค์รัชทายาทเลยพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของซูเวย์คล้ายจะหวั่นไหว นางเบือนหน้าหนีแล้วพูดอย่างปากแข็งว่า “เจ้าเป็นบ่าวของเขา แน่นอนว่าต้องช่วยพูดแทนเขา”
ลี่จงหยวนรีบร้องว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ทั้งยังจงใจทำท่าทางตลก ๆ หวังเรียกเสียงหัวเราะจากซูเวย์
มุมปากซูเวย์ยกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนอารมณ์จะดีขึ้นบ้างแล้ว
นางโบกมือ “พอแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ บอกนายของเจ้าด้วยว่าสวนนี้เราอยู่แล้วสบายใจดี”
ลี่จงหยวนถอนหายใจยาว “กระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ”
หลังลี่จงหยวนออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของถิงเสวี่ยกับถิงหยู่ก็แทบกลั้นไว้ไม่อยู่