ตั้งแต่ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกัน บรรดาข้ารับใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่รอบข้างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
โดยเฉพาะข้ารับใช้จากจวนกั๋วกง พอเห็นคุณหนูของตนกล้าพูดกับองค์รัชทายาทเช่นนี้ ก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กับพื้น
คุณหนูอารมณ์ร้าย พอโกรธขึ้นมาก็ไม่ไว้หน้าใคร นี่เป็นข้อเท็จจริงที่ทุกคนในจวนตระกูลติ้งกั๋วกงรู้กันดี
แต่คนผู้นั้นคือองค์รัชทายาทเชียวนะ
พวกเขากลัวจริง ๆ ว่าหากองค์รัชทายาทกริ้วขึ้นมา จะทำอะไรคุณหนูเข้า
ตรงกันข้าม ข้ารับใช้ในจวนองค์รัชทายาทกลับใจเย็นกว่ามาก
ไม่นานนัก บรรดาข้ารับใช้ในจวนองค์รัชทายาทก็พากันทำสีหน้าราวกับว่าเป็นไปตามคาด
เห็นไหม พระชายาเฉิงเฟยเพียงยอมอ่อนข้อให้นิดหน่อย องค์รัชทายาทก็หายกริ้วแล้ว
ในสายตาของเหล่าข้ารับใช้แห่งจวนองค์รัชทายาท พระชายาเฉิงเฟยแทบจะเป็นเทพเซียนอยู่แล้ว
ยกนางพระในวังมาเป็นตัวอย่างก็ได้ เวลาปรนนิบัติฝ่าบาท พวกนางต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ใช้ถ้อยคำอ่อนหวานนุ่มนวล กลัวเหลือเกินว่าจะพูดผิดไปสักคำจนทำให้ฝ่าบาททรงรังเกียจ
แต่พอเป็นพระชายาเฉิงเฟยกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ทำอย่างไรก็ได้เพื่อยั่วโมโหองค์รัชทายาท ทว่าองค์รัชทายาทกลับไม่เคยกริ้วนางจริง ๆ สักครั้ง
พอพระชายาเอกเข้ามาอยู่ในจวนองค์รัชทายาทแล้ว เกรงว่าคงได้รับความโปรดปรานเทียบพระชายาเฉิงเฟยไม่ได้กระมัง
แต่ในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำพูดทำนองว่าสามีหลุดออกจากปากพระชายาเฉิงเฟย พวกเขาก็ยังอดเป็นห่วงนางแทนไม่ได้
—เพิ่งมาคิดได้ตอนนี้ ไม่รู้สึกว่ามันสายไปหน่อยหรืออย่างไร?
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวฮุ่นเซิ่ง ซูเวย์เม้มปาก ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “องค์รัชทายาทก็มั่นใจว่าฉันแต่งให้คุณแล้ว ถึงได้ทำกับฉันแย่แบบนี้”