“เพราะอะไร?”
เซียวฮุ่นเซิ่งยังพอถือว่าใจเย็นอยู่
ซูเวย์ไม่มีแววสำนึกผิดแม้แต่น้อย กลับพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “นางขวางทางฉันเอง”
เซียวฮุ่นเซิ่งขมวดคิ้ว “เพียงเพราะเรื่องนี้หรือ?”
“แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?” ซูเวย์โยนกลีบดอกไม้ทิ้ง ก่อนวิ่งตึกตักสองสามก้าวไปหาเซียวฮุ่นเซิ่ง คว้าแขนเสื้อเขาพลางบ่นว่า “วันนี้เป็นวันกลับบ้านเยี่ยมญาติของฉัน ม้าเทียมรถของนางจอดขวางอยู่กลางถนน ไม่ขยับไปไหนเลย ฉันไม่ทำแบบนี้แล้วจะทำอย่างไร จะให้พี่ชาย พี่สะใภ้กับท่านแม่รอฉันอยู่ตลอดหรือไง”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรพุ่งชนจนม้าเทียมรถคว่ำ”
ซูเวย์ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดสักนิด แค่เบ้ปาก “ท่านควรไปบอกนางสิ อย่าให้มาขวางทางฉัน”
น้ำเสียงของเซียวฮุ่นเซิ่งพลันเคร่งขรึม “ซูเวย์ อย่าเบี่ยงประเด็น เรากำลังคุยกันด้วยเหตุผล”
อย่างน้อยเขาก็ไม่เรียกเธอว่า ‘สกุลซู’ แล้ว นับเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง
ซูเวย์หันหน้าหนี ไม่อยากฟังเขาสั่งสอน
สีหน้าของเซียวฮุ่นเซิ่งเคร่งลง น้ำเสียงหนักกว่าเดิมเล็กน้อย “ซูเวย์”
“หม่อมฉันอยู่นี่ค่ะ”
ซูเวย์จะเรียกตัวเองว่า ‘หม่อมฉัน’ ก็ตอนที่ไม่พอใจเท่านั้น แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอรู้กฎระเบียบ กลับฟังดูประชดประชันอยู่หลายส่วน
เสียงของเธออู้อี้ พอหันหน้ากลับมา หางตาก็แดงก่ำแล้ว “องค์ชายจะให้หม่อมฉันทำอย่างไร ให้หม่อมฉันหลีกทางให้นางหรือ? เพราะอะไร นางยังไม่ได้แต่งเข้าจวนองค์รัชทายาทเลยด้วยซ้ำ”
“หม่อมฉันเป็นพระชายารองขององค์รัชทายาท มีตำแหน่งเป็นของตัวเอง ส่วนนางเป็นแค่บุตรสาวขุนนางตัวเล็ก ๆ มีสิทธิ์อะไรมาให้หม่อมฉันหลีกทางให้นาง?”
เซียวฮุ่นเซิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดจะบอกว่าอย่างไรเจียงซื่อก็เป็นพระชายาเอกในอนาคต ตอนนี้ซูเวย์ไปล่วงเกินนางเข้าแล้ว พอพระชายาเอกเข้าจวนมาเมื่อไร เธอคงได้ลำบากแน่