เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของมารดา ซูเวย์ก็ก้าวขึ้นม้าเทียมรถ
ไม่ได้พบลู่จิ้งหลาน บางทีเขาอาจจากไปแล้วก็ได้
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะคะ องค์รัชทายาททรงดีกับฉันมาก พระอัยยิกาในวังก็ทรงรักฉัน พวกท่านวางใจเถอะค่ะ”
พอได้ยินเช่นนี้ ท่านนายหญิงเฉินก็รู้สึกแสบจมูกจนขอบตาร้อนผ่าว
ท่านนายหญิงเฉินหันไปมองเซียวฮุ่นเซิ่ง ก่อนคำนับอย่างนอบน้อม “องค์รัชทายาท เว่ยเว่ยถูกเลี้ยงดูตามใจจนเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ไม่ได้มีจิตใจชั่วร้าย หากวันไหนนางล่วงเกินองค์รัชทายาท ขอพระองค์โปรดผ่อนปรนและค่อย ๆ สั่งสอนนางด้วยเถิด”
ท่านนายหญิงสวี พี่สะใภ้ของซูเวย์ เหลือบมองชุดแดงบนตัวซูเวย์ แล้วนิ่งเงียบไป
ขนาดเป็นเช่นนี้ยังทรงตามใจองค์รัชทายาทได้ ยังจะมีอะไรที่พระองค์ผ่อนปรนให้ไม่ได้อีก ท่านแม่สามีคิดมากเกินไปแล้ว
“ท่านนายหญิงรีบลุกขึ้นเถิด”
เซียวฮุ่นเซิ่งประคองท่านนายหญิงเฉินให้ลุกขึ้น “เว่ยเว่ยเป็นคนอุปนิสัยดี ท่านนายหญิงไม่ต้องกังวล”
ซูเวย์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาเบะปาก พูดแต่คำสวยหรูจริง ๆ
ไม่รู้เลยว่าใครกันที่ลงโทษให้เธอคัดกฎในวังตั้งหลายรอบเมื่อบ่ายนี้
พอกลับถึงจวนองค์รัชทายาท ซูเวย์ก็แทบรอไม่ไหวที่จะเปิดคลังของเซียวฮุ่นเซิ่ง ผ้า ชอบก็เอาไป อัญมณีหยก สวยก็เอาไป ของโบราณภาพวาด ล้ำค่าก็เอาไป…
ลี่จงหยวนยืนอยู่ข้าง ๆ มองแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อย
ซูเวย์รู้จักประมาณตน ไม่ได้หยิบมากเกินไป แค่กวาดเอาผ้าสีแดงไปจนหมด ไม่ว่าจะเป็นผ้าชนิดไหน ขอเพียงเป็นสีแดงก็เอาไป จากนั้นก็ส่งทั้งหมดไปยังกรมจักรเสื้อ
เหล่านางกำนัลและขันทีในกรมจักรเสื้อพากันตะลึงงัน
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นผ้าสีแดงมากมายขนาดนี้ แถมยังส่งมาจากจวนองค์รัชทายาทอีกด้วย