จนกระทั่งถูกวางบนเตียง ซูเวย์ก็ยังไม่ยอมอ้าปาก แถมยังตั้งใจกัดลงไปหนักขึ้นอีก
ฟู่จิ่งเซินครางออกมาอย่างแผ่วเบา กล้ามเนื้อเกร็งแน่นขึ้น
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมให้ซูเวย์อ้าปาก
หกร้อยหกสิบหกที่ไปเรียนรู้ออนไลน์มานั้นไม่ใช่วิสัยทัศน์เดิมอีกต่อไป รีบตอบสนองทันที: [โฮสต์ อย่าให้รางวัลเขาเลย เขากำลังมีความสุขอยู่]
ซูเวย์: [......]
สุดท้าย หน้าท้องของฟู่จิ่งเซินก็มีรอยฟันเล็กๆ น่ารักเพิ่มขึ้นมา เปียกชื้นเป็นประกาย
ฟู่จิ่งเซินก้มลงมองครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างไร้หลักการอย่างยิ่ง : “จะกัดอีกไหม?”
ซูเวย์ถุยน้ำลายสองครั้ง หันหน้าหนีอย่างรังเกียจ แล้วมุดหัวเข้าไปในผ้าห่ม : “เกลียดคุณ”
ฟู่จิ่งเซินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจัดผ้าห่มให้ซูเวย์อย่างทะนุถนอม
นานๆ ไป เขาลุกขึ้น : “งั้นฉันไปก่อนนะ พักผ่อนให้ดี”
ซูเวย์ไม่ตอบ ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
แต่ตอนที่ฟู่จิ่งเซินเตรียมจะจากไป ดูเหมือนจะได้ยินเสียงสะอื้น เขาสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย รีบเดินอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง แล้วก็เห็นซูเวย์ที่น้ำตาเต็มหน้า
“ทำไมร้องไห้ล่ะ?”
ซูเวย์ตาปริบๆ ไม่รู้ว่าเธอฝันร้ายไปหรือเปล่า
พอเห็นหน้าฟู่จิ่งเซิน เธอก็สะอื้นดังขึ้น : “คุณต่างหากที่เป็นตัวแทน คุณทั้งบ้านเป็นตัวแทน”
“ฉันเสียใจมาก คุณจะทำกับฉันแบบตัวแทนได้ยังไง ฉันรักคุณมาก อูวว...”
“มีแต่คุณที่ใจดีกับฉันที่สุด แต่ทั้งหมดมันหลอกลวง!”
“ฉันรู้ว่าไม่มีใครรักฉันจริงๆ อูวว...”