“ฉันมาสายไปหน่อย”
ฟู่จิ่งเซินทั้งท่าทางและน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นที่สุด ราวกับกำลังทะนุถนอมของ fragile ชิ้นหนึ่ง
“ฉันพาเธอกลับบ้าน”
เมื่อเห็นภาพนี้ เฮ่หลินกลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีสิทธิ์จะห้ามฟู่จิ่งเซิน ซูเวย์คงยังรักเขาอยู่สินะ
พอได้ยินเช่นนั้น น้ำตาของซูเวย์ที่ไหลพรากๆ ก็ค่อยๆ หยุดลง เธอใช้เสื้อของฟู่จิ่งเซินเช็ดน้ำตาสะบัดหน้า:“ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย”
“เรากลับไปกินกัน”
คนเมาไม่รู้จักเหตุผล ทุกคนต้องตามใจเธอ
“ไม่ ฉันจะกินที่นี่”
ฟู่จิ่งเซินจะพูดอะไรต่อ ซูเวย์ก็ร้องไห้อีกครั้ง:“แค่นี้เธอยังไม่ทำให้ฉันได้เลย ฉันรู้แล้ว เธอไม่รักฉันเลยสักนิด ไปให้พ้น ฉันไม่เอาเธอแล้ว อือ...”
ฟู่จิ่งเซิน:“...”
แล้วสามคนก็ได้นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน กลายเป็นภาพที่สะดุดตาที่สุดในร้านอาหารสำหรับคู่รักแห่งนี้
โดยเฉพาะลูกค้าที่เพิ่งได้เห็นฉากแย่งผู้หญิง เมื่อกี้ ต่างพากันส่งสายตาสอดรู้สอดเห็นมาไม่หยุด จนลืมสนใจคนข้างกายไปเลย
เมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสามคน ทุกคนกลับมีความคิดตรงกันอย่างน่าประหลาด... นี่กำลังถ่ายละครสั้นอยู่หรือเปล่าเนี่ย?
ฟู่จิ่งเซินกับเฮ่หลินจะอึดอัดแค่ไหนไม่รู้ แต่ซูเวย์สบายใจมาก พอกินข้าวเสร็จ เธอก็ยิ้มให้เฮ่หลิน:“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวฉันนะ”
เฮ่หลินมองฟู่จิ่งเซินแล้วยิ้มตอบ:“ไม่เป็นไร ถ้าอยากมาอีกครั้งก็ตามหาฉันได้ตลอด”
สีหน้าฟู่จิ่งเซินเย็นชา:“ไม่ต้องลำบากเธอหรอก”
ซูเวย์เรอเบาๆ แล้วตีฟู่จิ่งเซินอย่างไม่พอใจ:“เขากำลังคุยกับฉันอยู่ เธออย่ามาแทรกสิ”