โรงแรมแทบไม่มีโอกาสได้ต้อนรับผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างฟู่จิ่งเซิน ผู้จัดการจึงทุ่มสุดตัวเพื่อสร้างความประทับใจให้เขา และจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเขาเป็นพิเศษ
แม้ฟู่จิ่งเซินจะกำชับไว้ว่าไม่มีธุระอย่ารบกวน แต่ผู้จัดการโรงแรมก็ยังหาทุกวิถีทางเพื่อเรียกคะแนนความสนใจ
พอเห็นเขากลับมา ผู้จัดการก็ได้โอกาสเสียที
เขาช่วยฟู่จิ่งเซินกดลิฟต์ พลางเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “คุณฟู่ ตามที่ท่านสั่งไว้ พอคุณซูตื่นเราก็ส่งอาหารเช้าไปให้ ส่วนมื้อเที่ยงคุณซูบอกว่าไม่หิว เลยไม่ได้กิน อีกอย่าง คุณซูย้ายของจากชั้นแปดขึ้นไปตอนเที่ยงวันนี้ พนักงานที่ช่วยขนของบอกว่า ตอนบ่ายคุณซูดูเหมือนจะมีนัด...”
พอพูดถึงท้ายประโยค ผู้จัดการก็เหลือบมองสีหน้าฟู่จิ่งเซิน น้ำเสียงค่อยๆ เบาลง
เขารู้ดีว่าประโยคนี้จะทำให้คุณฟู่ไม่พอใจ แต่ก็ต้องพูด เพราะถ้าไม่พูดก็ไม่ได้
“มีอีกเรื่องหนึ่ง”
ฟู่จิ่งเซินสีหน้าเคร่งขรึม กดเสียงต่ำพูด “พูดมา”
“คุณเซินอี้คอยถามหาที่อยู่ของคุณซูตลอด แต่คุณวางใจได้ การปกป้องความเป็นส่วนตัวของลูกค้าคือหน้าที่ของโรงแรมเรา”
ใครได้ยินก็ต้องขำ เพราะผู้จัดการโรงแรมคนนี้กำลังเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าให้ฟู่จิ่งเซินอยู่ตรงหน้า
บางทีอาจต้องเสริมอีกประโยค “ยกเว้นชนชั้นสูง”
...
ภายในห้องสวีทระดับเพรสซิเดนเชียล ซูเวย์ยืนหน้ากระจก จัดการสร้อยคอที่คล้องคอ ปลายชุดสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของร่างกาย ผมลอนยาวสยายพาดบ่าอย่างสบายๆ เธอทิ้งรองเท้าส้นสูงที่เคยชอบใส่ เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่ง ดูสดใสมีชีวิตชีวาไปทั้งตัว