ซูเวย์ขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลฟู่ตลอดทาง
ต้องรีบเก็บข้าวของให้เสร็จก่อนที่ฟู่จิ่งเซินจะกลับมา เธอไม่ทำตัวเหมือนนางเอกที่ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังหรอก ต่อให้จะจากไป เธอก็ต้องไม่ใช้ชีวิตอย่างลำบาก
หกร้อยหกสิบหกคอยสังเกตรถที่ตามมาตลอดทาง พูดขึ้น: [โฮสต์คะ ผู้ชายคนนั้นชื่อเซินอี้ตามคุณมาตลอดเลย]
ซูเวย์เงยหน้ามองกระจกหลังสั้นๆ: [ช่างเขาเถอะ]
หกร้อยหกสิบหกสงสัย: [เขาตามคุณมาทำไมเหรอ?]
ซูเวย์หัวเราะเบาๆ: [ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะมาฆ่าฉันก็ได้]
หกร้อยหกสิบหกตื่นตระหนก: [โฮสต์! ฉันจะปกป้องคุณเอง!]
ซูเวย์ขำจนอดยิ้มไม่ได้ ไม่สนใจหกร้อยหกสิบหกที่ทำตัวเหมือนกำลังเผชิญศึกใหญ่ และไม่สนใจเซินอี้ที่ตามติดไม่เลิกเหมือนหมาติดเจ้าของ ขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลฟู่
เธอจอดรถทิ้งไว้ข้างนอกแล้วเดินเข้าไป
คฤหาสน์ยังคงสภาพเหมือนตอนที่เธอจากมา สะอาดเรียบร้อย ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ
พอเห็นซูเวย์กลับมากะทันหัน คนรับใช้ก็ตกใจ:“คุณซู? คุณไม่ใช่ไปเที่ยวพักร้อนกับคุณผู้ชายหรอกเหรอ?”
ไม่เห็นมีใครแจ้งว่าวันนี้พวกเขาจะกลับมานี่นา?
คนรับใช้ที่เห็นซูเวย์ก่อนคนอื่นยื่นคอออกไปนอกประตู ดูเหมือนกำลังหาที่อยู่ของฟู่จิ่งเซิน
ซูเวย์สีหน้าเย็นชาเดินผ่านเธอไป:“ไม่ต้องหาแล้ว เขาไม่ได้กลับมา”
คนรับใช้อยากจะถามให้กระจ่าง แต่พอเห็นสีหน้าของซูเวย์ก็ได้แต่กลืนคำถามลงคอไป