ซูเวย์มองหน้าคนกลุ่มนี้อย่างลึกซึ้ง นึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา รู้สึกได้แต่ความประชดประชันอย่างยิ่ง
เธอเก็บงำอารมณ์ พยายามเบิกตา wide ไม่ให้น้ำตาร่วงหล่น พยายามไม่ให้ตัวเองดูสิ้นสภาพจนเกินไป
ในยามนี้ เซินอี้ที่โผล่เข้ามาหาเป็นคนแรกย่อมกลายเป็นที่ระบายอารมณ์โดยธรรมชาติ
เซินอี้:“……”
ซูเวย์เช็ดน้ำตา ไม่มองพวกเขาอีก หันหลังเดินจากไป มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวแดงก่ำ เพราะตบจนชา
แรงมีปฏิกิริยาตอบโต้ซึ่งกันและกัน ซูเวย์ตบจนมือเจ็บ หน้าที่ของเซินอี้ย่อมเจ็บยิ่งกว่า
คนอื่นๆ มองเซินอี้ด้วยความเห็นใจ:“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เซินอี้จะมีอะไรไม่เป็นไรเล่า ถูกหาเรื่องใส่โดยไม่มีสาเหตุ ใครเล่าจะไม่เป็นไร?
สีหน้าเขาลดลงเล็กน้อย ดวงตารูปพีชที่ดูเหมือนยิ้มอยู่เสมอไม่ว่าเมื่อไหร่กดต่ำลง ริมฝีปากเม้มแน่น ก้าวขึ้นหน้าไม่กี่ก้าวตามซูเวย์ไป คว้าข้อมือเธอไว้
“เฮ้ย ฉันไม่ได้ไปยั่วเธอนะ?”
ทำไมถึงตบเขา? แล้วทำไมตบเขาแค่คนเดียว?
เซินอี้ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ เรื่องนี้ฝีมือฟู่จิ่งเซิน คำพูดมาจากเฉินเจียงเทาพวกเขา แล้วทำไมคนที่โดนตบถึงเป็นเขา?
เซินอี้ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ฝ่ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ซูเวย์ถูกดึงไว้กะทันหัน จึงต้องหยุดฝีเท้า มือที่จับข้อมือเธอยิ่งกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอขมวดคิ้ว แต่เพราะอีกฝ่ายแรงมาก จึงสะบัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
“ปล่อย!”
เซินอี้ไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังโน้มตัวเข้ามาใกล้
ในยามคับขัน ซูเวย์ก็ฟาดฝ่ามืออีกที “ปั๊บ” เสียงหนึ่ง สีหน้าเซินอี้ยิ่งมึนงงกว่าเมื่อครู่
ตายยังไงเขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโดนตบสองครั้ง