ถูกเซินอี้จ้องเขม็ง ซูเวย์กำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะไปที่ไหนต่อดี
ฟู่จิ่งเซินเคยให้ห้องชุดหนึ่งกับเธอ แม้จะไปอยู่ที่นั่นได้ แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะ การเช่าบ้าน...ก็กระชั้นเกินไป พักโรงแรมก็ได้ แต่เธอติดอยู่กับความสะดวกสบายของห้องสวีทระดับเพรสซิเดนเชียลที่เคยอยู่กับฟู่จิ่งเซิน...
ซูเวย์ครุ่นคิดจนเหม่อ อยู่ดี ๆ ก็มีเงาร่างทอดลงมาตรงหน้า
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ เสียงที่ค่อนข้างขี้เกียจเอื่อยลอยมาจากด้านบน: "สวัสดีครับ ต้องการความช่วยเหลือไหม?"
ซูเวย์เงยหน้าขึ้น พอมองเห็นชัดคนคนนั้นก็อดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย: "เป็นเธอ?"
เฮ่หลินสังเกตเธออยู่ตั้งนานแล้ว ตอนแรกก็แค่รู้สึกคุ้น ๆ ยังไม่แน่ใจว่าใช่เธอหรือเปล่า เพราะเธอดูไม่ใช่คนที่จะลงจากรถเมล์แบบนี้
ด้วยแรงผลักดันบางอย่างที่บอกไม่ถูก เขาก็ยังเดินเข้ามาหาเธอ
เธอดูท่าทางไม่ค่อยดีนัก กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่โตข้างตัวยิ่งขับให้เธอดูผอมบางลงไปอีก ป้ายรถเมล์ที่ผู้คนพลุกพล่าน เธอนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวอย่างเปล่าเปลี่ยวไม่ขยับเขยื้อนครึ่งวัน ดวงตาที่ราวกับเพิ่งถูกน้ำล้างนั้นมืดหม่น นั่งเหม่อลอย เหมือนแมวน้อยตัวหนึ่งที่ถูกทอดทิ้งอยู่ข้างถนน
ผู้ชายคนนั้นที่เคยอยู่ข้าง ๆ เธอก่อนหน้านี้ล่ะ?
ตอนนี้เธออยู่คนเดียวหรือเปล่า?
เฮ่หลินจึงเอ่ยถามประโยค "ต้องการความช่วยเหลือไหม" ออกไป แต่ทีท่าของเธอกลับเกินความคาดหมายของเขา
"เธอจำฉันได้?"
เธอจำเขาได้จริง ๆ งั้นก่อนหน้านี้เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาสินะ?
ซูเวย์คิดในใจ พระรองน่ะ จะจำไม่ได้ได้ยังไง